W drodze do Tours

Powoli zbliżamy się do tego pięknego miasta, ale zostawiamy sobie je już na jutro. Dzień zaczęliśmy od Château d’Ussé. Zamek Ussé oferuje swoim gościom bogatą historię obejmującą dziesięć wieków i wyjątkową legendę: bajkowy zamek, który dał początek mitowi Śpiącej Królewny. Zanurzamy się w życie zamku, podążając śladami Vaubana, Perraulta, Chateaubrianda, Le Nôtre i Blacasa, którzy do dziś mieszkają w tym słynnym zamku w Dolinie Loary. Ale Ussé to przede wszystkim zamieszkały i żywy zamek, który nigdy nie śpi! Każdego roku na zakończenie sezonu odbywa się inna wystawa strojów z epoki, której celem jest lepsze zrozumienie dawnych zwyczajów. Podobnie jak w przypadku innych zabytków w Dolinie Loary, budowa Château d’Ussé rozciągnęła się na kilka okresów. Jego heterogeniczna architektura z kamienia tufowego świadczy o ewolucji zamku-twierdzy w kierunku rezydencji rekreacyjnej, poprzez modę XVI i XIX wieku. Świadczą o tym lochy, oranżeria i ogrody.

W Lignières-de-Touraine zatrzymaliśmy się przy starym kościele Église Saint Martin. W 2009 roku renowacja kościoła Saint-Martin doprowadziła do odkrycia zespołu fresków z okresu średniowiecza. Te freski, pochodzące z XII wieku.

Kolejnym zamkiem był Château Langeais. Przebudowany w XV wieku przez Ludwika XI zamek Langeais jest jednym z najstarszych zamków nad Loarą. Jego architektura ilustruje przejście pomiędzy dwoma stylami: widocznym z miasta mostem zwodzonym, wieżami i machikułami, które przywodzą na myśl średniowieczną twierdzę, spełniającą ówczesne wymogi obronne. Od strony parkowej zamek prezentuje kody renesansowe, z otworami na zewnątrz i symetrycznymi liniami.

W Langeais zobaczyliśmy też tutejszy kościół Église Saint-Jean-Baptiste. Miejsce to zostało konsekrowane w IV wieku przez św. Marcina, biskupa Tours, który założył pierwszy kościół w Langeais. W X wieku Foulques Nerra kazał zbudować drugi kościół pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela, w tym samym czasie, co jego twierdza. Kościół ten na przestrzeni wieków ulegał licznym przekształceniom: w XI wieku przebudowano absydę, a w XII wieku dzwonnicę. Do zobaczenia: chrzcielnica z XV w., dziewica z terakoty burgundzkiej z XVII w., krypta z X w., monumentalna żeliwna Droga Krzyżowa z warsztatów „Barbezot”.

Château de Cinq-Mars był zamknięty, a z miasteczka widok na niego był bardzo okrojony. Charakteryzuje się wieżami z XII-XIII wieku i dużą fosą ceremonialną z XVI wieku. Oferuje spacer po XIX-wiecznym parku i możliwość przypomnienia sobie tragicznej historii markiza de Cinq-Mars, który spiskował przeciwko Richelieu.

Jak już tu zajechaliśmy, to zobaczyliśmy chociaż miejscowy kosciół Église Saint Martin et Saint-Médard. Kościół słynie z relikwiarza św Marcina. Jest to relikwiarz-monstrancja zawierająca pośrodku fragment kości św. Marcina.

W Cinq-Mars-la-Pile jest jeszcze jeden bardzo ciekawy zabytek, od którego miasto wzięło swoją nazwę. Jest to rzymski stos – Pile de Cinq-Mars. Ciekawa ceglana wieża wzniesiona na zboczu wzgórza o wysokości około trzydziestu metrów. Stan zachowania czyni ją jedną z głównych elementów galijsko-rzymskiego dziedzictwa departamentu. Pochodzi z II wieku naszej ery. Jest to najwyższy stos grobowy w Galii (pozostałe budynki znajdują się w Akwitanii ) z widokiem na dolinę Loary z około pięćdziesięciu metrów.

Château de Luynes nie jest udostępniony do zwiedzania, mogliśmy go tylko podziwiać z daleka. Jest to pierwotnie średniowieczna twierdza, zbudowana w XIII wieku, na skalistym cyplu, z widokiem na dolinę Loary. Zamek został gruntownie przebudowany w XV wieku. Południowy mur kurtynowy jest dziś zastąpiony tarasem, a zewnętrzny mur obronny z dwiema małymi okrągłymi wieżami nadal można dostrzec. W XVII wieku z tyłu południowo-wschodniej wieży zbudowano pawilon.

Ostatnim punktem dnia był Aqueduc gallo-romain de Luynes. Akwedukt jest jednym z najstarszych śladów epoki galijsko-rzymskiej, kiedy Luynes nazywało się jeszcze Malliacum. Filary akweduktu mają kształt piramidy, aby zapewnić stabilność budowli. W przeszłości budynek ten służył do zaopatrywania w wodę galijsko-rzymskiej willi położonej na zboczu wzgórza i graniczącej z Loarą.