Auvergne Rhône Alpes

Dziś opuściliśmy Jurę i wjechaliśmy w region Auvergne-Rhône-Alpes, ale wcześniej odwiedziliśmy jeszcze Château de Chevreaux. W 974 roku Manasses III, pan Coligny, podarował swoje ziemie „Chevrel” i „Chastel” mnichom z opactwa Gigny-sur-Suran. Zamek został wymieniony po raz pierwszy w 1158 roku w dokumencie mnichów z opactwa Abbaye du Miroir. 2 kwietnia 1637 r., podczas wojny dziesięcioletniej w Franche-Comté, książę Longueville oblegał zamek, który zdobył, splądrował i zniszczył. Donżon, który stawiał opór jego armatom, został podkopany, a fortyfikacje zburzone. Od 1990 roku zamek korzysta z prac renowacyjnych. Jest otwarty dla zwiedzających przez cały rok.

Rano jeszcze w Górach Jura korzystaliśmy z ogrzewania, gdy dojeżdżaliśmy do Mâcon, musiałem włączyć klimatyzację. Z 11 stopni na zewnątrz na odcinku 50 km zrobiło się 27. Można by powiedzieć, że Mâcon zwiedzaliśmy w październikowych upałach. Miasto zostało założone w III wieku p.n.e. Założone przy brodzie na Saonie przez celtyckie plemię Aedui pod nazwą Matisco. Rzymianie zbudowali tu ufortyfikowany zamek, co spowodowało rozwój miasta. Zostało ufortyfikowane w IV wieku. Skarb Mâcon to rzymski skarb ze srebra i pieniędzy odkryty w 1764 roku. Duża część zaginęła, reszta znajduje się w British Museum w Londynie. Centrum miasta Mâcon rozciąga się od Place Gardon na północy do ronda europejskiego na południu; oraz od Place de la Barre na zachodzie do nabrzeży graniczących z Saoną na wschód od miasta. Jest to handlowe centrum miasta, większość sklepów zlokalizowana jest w pobliżu ratusza . Jest to także historyczne centrum, w którym znajduje się większość zabytków – katedra św. Wincentego , kościół św. Piotra, a także dwa muzea miasta. Drewniany dom w centrum miasta, zbudowany w latach 1490-1510, jest z pewnością najstarszym domem w mieście.

Carrières de la Lie było naszym następnym celem. Eksploatacja kamieniołomów Lie rozpoczęła się w I wieku n.e., a ostatecznie została zakończona w roku 1934. Mniej lub bardziej długie okresy porzucenia oddzielają fazy działalności. Produkcja w okresie wczesnego Cesarstwa Rzymskiego jest prawdopodobnie najważniejsza pod względem wielkości. Wydaje się zatem, że większość odkrywkowego kamieniołomu została wyeksploatowana. Do 1810 r. istniały tam piwnice i podziemne przejścia, na tyle duże, że mogli się w nich ukryć oporni poborowi i byli prawie niemożliwi do znalezienia. Mieszkało tam wówczas, w troglodytach, kilka kobiet z dziećmi.

Koło kamieniołomu, pośród winnic było tak uroczo, że postanowiliśmy tu zostać na noc. Po chłodnym i deszczowym poranku, nie sądziliśmy, że będziemy się dziś chować w cieniu. Obiadek, odpoczynek i jak zwykle trochę pracy.