Dzień 21 – Powrót nad Loarę

Dziś śniadanie francusko – polskie, czyli Rilette i ogórek kiszony 😉

A po śniadaniu ruszamy ku nowym miejscom. Chapelle des Moines de Berzé-la-Ville to romańska 
kaplica włączona do dekanatu zwanego Château des Moines położona na terenie gminy Berzé-la-Ville. Znajdują się tu romańskie freski uważane za „najpiękniejsze świadectwo sztuki romańskiej kluniackiej”. Romańska kaplica pochodzi z XI wieku. Otaczający go klasztor pochodzi z XVI wieku.

Château de Berzé powstał w celu ochrony opactwa Cluny. Zbudowany od XI do XV wieku wokół kaplicy karolińskiej, zamek ten zachował cały system obronny, trzynaście wież, w tym dwa lochy, imponującą bramę wejściową i średniowieczne pomieszczenia. Jest zatem najważniejszą i najlepiej zachowaną z twierdz Burgundii. Kręcono tu „Ostatni pojedynek” z Mattem Damonem i Benem Affleckiem, Adam. Driver i Jodie Cormier Ridleya Scotta.

Tuż obok zamku znajduje się Église de Berzé-le-Chatel. Kościół nosi imię św. Sebastiana i został zbudowany w 1739 r. Od strony południowej kościół wystaje ponad skrzyżowaną ostrogę skalną, którą zamyka imponująca struktura średniowiecznego zamku Berzé.

Na dłużej zatrzymaliśmy się w pieknym miasteczku Paray-le-Monial. Paray-le-Monial leży na zachód od Cluny w departamencie Sâone-et-Loire. Jest to atrakcyjne miasto położone w pagórkowatym krajobrazie południowej Burgundii i na brzegach rzeki Bourbince. Miasteczko szczyci się Bazyliką Sacré-Coeur, która stanowi obowiązkowy punkt na szlaku turystycznym, a także ważny ośrodek pielgrzymkowy. W mieście znajduje się ponadto wiele innych interesujących zabytków.

Bazylika w Paray-le-Monial to kościół w stylu romańskim o dobrych proporcjach, częściowo pochodzący z XII wieku i ukończony w XIV wieku. Do najbardziej znaczących elementów na zewnątrz bazyliki należą chevre i towarzyszące kaplice, które są ułożone w szeregu okrągłych budynków wokół ośmiokątnej centralnej wieży. Przód kościoła jest raczej surowy, z dwiema cienkimi kwadratowymi wieżami po obu stronach prostej fasady. Wewnątrz bazyliki w Paray-le-Monial znajdują się trzy nawy i prosty transept.

Po zwiedzeniu bazyliki warto się przejść spacerem po reszcie średniowiecznego centrum miasta.

Ratusz – XVI-wieczny Dom Jayeta ma bardzo bogato zdobioną fasadę, pokrytą rzeźbami ludzi, kolumn, muszli i cherubinów. Fasada została dobudowana do istniejącego budynku dla bogatego kupca w latach 1525-1528.

Domy wokół Place Lamartine , pochodzące z XVII i XVIII wieku.

Kaplica Nawiedzenia – ta kaplica z XVII-XIX wieku została zbudowana w miejscu, w którym święta Małgorzata Maria Alacoque ujrzała serce Jezusa. Kaplica przyjmuje każdego roku ogromną liczbę pielgrzymów. Małgorzata Maria została kanonizowana w 1920 roku.

Wieża św. Mikołaja – dawniej była częścią znacznie większego kościoła, ale większość pierwotnego budynku została usunięta. Dzwonnica została dobudowana do kościoła w 1549 r. i została zachowana, gdy reszta kościoła została rozebrana i stała się wieżą zegarową miasta. Przez około 60 lat po rewolucji francuskiej budynek ten był ratuszem Paray-le-Monial.

Chapel de la Colombiere , kaplica z XX wieku zbudowana w stylu bizantyjskim przez ludność jezuicką z Paray-le-Monial. Wewnątrz znajdują się piękne i bardzo kolorowe mozaiki.

Ostatnim miejscem, które dziś odwiedziliśmy, to Pont Canal Digoin. Most na kanale Digoin umożliwia bocznemu kanałowi Loary przeprawę przez Loarę. Umożliwia połączenie Kanału Bocznego nieco dalej z Kanałem Centralnym, w porcie Campionnet w Digoin. Kończy się śluzą, od której oddziela ją krótka niecka przeprawowa. Dostęp mają tylko łodzie lub piesi.

Jest to jeden z pierwszych dużych mostów kanałowych we Francji, mający 243 metry długości. Autorem był inżynier Pierre-Alexandre-Adophe Jullien, wówczas zaledwie 29-letni, podobnie jak inżynier Guétin pod kierunkiem głównego inżyniera Jeana Josepha Pierre’a Vigoureux.

Otwarty dla żeglugi w 1838 r., w tym samym czasie co kanał, został poszerzony w 1870 r., a w latach 1890–1896 został przeprojektowany przez inżyniera Léonce-Abel Mazoyer w ramach dostosowania do skrajni kanału Freycinet. Pogłębiono ją zatem poprzez podniesienie korony.

Dziś na biwak zajechaliśmy nad Loarę, ale w jej bardziej południowym biegu niż podczas naszej wiosennej wizyty we Francji.