Skamieniały Las - Peloponez

Ostatni wschód słońca w Ag. Fokas, bo dziś już zmieniamy miejsce.

Jedziemy do Neapoli zrobić zakupy i przy okazji uzupełniamy wodę w porcie rybackim.

Na dziś mamy zaplanowaną tylko jedną atrakcję, to Geopark of Agios Nikolaos. Geopark Agios Nikolaos to obszar o wyjątkowym znaczeniu geologicznym i krajobrazowym, położony w południowej części Peloponez. Występują tu formacje wapienne powstałe w mezozoiku, struktury tektoniczne związane z alpejskimi ruchami górotwórczymi, jaskinie krasowe i podziemne systemy drenażu i wybrzeża z wyraźnie zaznaczoną erozją morską. Teren jest przykładem aktywnej geodynamiki basenu Morza Śródziemnego, wynikającej z kolizji płyty afrykańskiej i euroazjatyckiej.

Jednym z ciekawszych miejsc jest tu Skamieniały Las. Skamieniały las powstał około 20 milionów lat temu, w okresie miocenu. Intensywna aktywność wulkaniczna pokryła ówczesną roślinność warstwą popiołu wulkanicznego. Minerały (głównie krzemionka) stopniowo zastąpiły tkanki organiczne drzew, zachowując ich strukturę w formie skamieniałości. Proces ten nazywa się petrifikacją (skamienieniem).

Można tu zobaczyć skamieniałe pnie drzew o długości nawet kilkunastu metrów, zachowane korzenie i fragmenty gałęzi, doskonale widoczne słoje roczne i kolorowe struktury minerałów (czerwienie, żółcie, brązy). Niektóre pnie stoją w pozycji pionowej – dokładnie tam, gdzie rosły miliony lat temu.

Kaplica Agia Marina to niewielka, tradycyjna świątynia prawosławna położona w południowej części Peloponezu, w pobliżu obszaru znanego jako Skamieniały Las. Miejsce to łączy walory przyrodnicze i duchowe, stanowiąc ciekawy punkt zarówno dla pielgrzymów, jak i turystów zainteresowanych geologią regionu. Kaplica jest niewielką, bieloną budowlą w typowym dla greckiej architektury sakralnej stylu wiejskim. Wnętrze jest kameralne, z charakterystycznym zapachem wosku i kadzidła, dekorowane ikonami oraz oliwnymi lampkami (kandilami).

Następnie udaliśmy się jak najbliżej miejsca zatonięcia statku M/V Kaptan Ismail Hakki. Zabrałem drona, żeby zrobić ujęcia z nad wody. Niestety z lądu wraku nie widać, a na drona za bardzo wiało. Musieliśmy się nacieszyć tylko ładnymi widokami.

Wrak statku M/V Kaptan Ismail Hakki to jedna z ciekawszych atrakcji nurkowych na Peloponezie. Spoczywa w płytkich, przejrzystych wodach Morza Jońskiego, w pobliżu wybrzeża zachodniej części półwyspu. Statek był turecką jednostką handlową, która osiadła na mieliźnie w latach 70. XX wieku podczas sztormu. Według lokalnych przekazów załoga opuściła jednostkę bez ofiar, a kadłub pozostał na skałach, gdzie z czasem częściowo osunął się do morza. Konstrukcja statku stała się sztuczną rafą. – https://grupabiwakowa.pl/wrak-statku-m-v-kaptan-ismail-hakki

W pobliżu zostaliśmy też na biwak, może jutro uda się polatać nad wrakiem. Miejsce mamy widokowe na kwiecistej łące.

To okazja, żeby po botanizować, tym bardziej, że Kasia wypatrzyła pierwszego w tym roku storczyka, jest dwulistnik pszczeli (Ophrys apifera). Kwiaty tego storczyka mają unikalny wygląd przypominający owada (pszczołę) w celu przyciągnięcia zapylaczy.

Roślina wykorzystuje zjawisko mimikry seksualnej. Kwiaty imitują wygląd (a u niektórych gatunków także zapach) samic owadów zapylających, co skłania samce do prób kopulacji (tzw. pseudokopulacji). W jej trakcie dochodzi do przeniesienia pyłku. Występuje głównie w Europie (zwłaszcza w regionie śródziemnomorskim), lokalnie także w Polsce (rzadko).

Kolejny okaz, to Serapias orientalis to gatunek storczyka (rodzina Orchidaceae) należący do rodzaju Serapias, występujący głównie we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego. Kwiaty tworzą luźny kwiatostan. Warżka jest duża, często owłosiona, i pełni funkcję wizualnego „wabika” dla owadów zapylających. Serapias orientalis kwitnie zazwyczaj wiosną (kwiecień–maj). Zapylanie odbywa się głównie dzięki owadom, które szukają w kwiatach schronienia. Charakterystyczna budowa kwiatu sprzyja zatrzymaniu owada wewnątrz, co zwiększa skuteczność przenoszenia pyłkowin.

I na koniec Moraea sisyrinchium, znana również pod nazwą Gynandriris sisyrinchium lub potocznie jako „Barbary nut”. Jest to karłowaty irys, rodzimy dla regionu śródziemnomorskiego i południowej Europy. Roślina ta charakteryzuje się delikatnymi, fioletowymi kwiatami z białymi lub żółtymi plamkami na płatkach. Zazwyczaj rośnie na suchych, skalistych terenach oraz na pastwiskach.

Powoli wjeżdżamy na zachodnie wybrzeże jednego z palucha Peloponezu, wiec nieśmiało pojawiają się zachody słońca, zasłania je jednak trochę półwysep Mani.