Kolejny dzień na tym samym miejscu i kolejny dzień letniej pogody. Oglądamy do śniadania i kawy „Kawę na ławę”, Loże prasową” i wychodzimy na słoneczko, które już nieźle przygrzewa. Kasia ma już księgowość w tym miesiącu ogarniętą i zamkniętą i dziś zamierza tylko odpoczywać. Mnie swędzi dupka, więc odpalam rower i jadę na wycieczkę wokół jeziora nad którym biwakujemy.
Docieram do kolejnego jeziora i zapory Barragem do Funcho. Zapora już dużo większa niż ta, przy której biwakujemy. Przerwa na piwko, lot dronem i jadę dalej.
Jadę dalej górskimi drogami, w oddali widać Centro Nacional de Reprodução de Lince Ibérico, czyli Centrum Interpretacji i Obserwatorium Rysia Iberyjskiego. To miejsce, w którym w 2014 r. wypuszczono pierwszą parę rysi, a następnie na wybieg aklimatyzacyjny, w którym utrzymuje się obecną populację. Dobrze, że Parchatka wysterylizowana, bo jeszcze mieli byśmy rodzinkę rysi iberyjskich. Samego wybiegu nie można zwiedzać, więc jadę dalej.
Po trasie mam na mapie zaznaczony jakieś kolejne miejsce, na jednej widnieje jako Necrópole de Carrasqueira, a na drugiej jako Megaliths of Silves. Nekropolia Carrasqueira, znana również jako Nekropolia Vale de Fuzeiros, składa się z pięciu wykutych w skale grobowców, datowanych na wczesny okres średniowiecza i przypisywanych okresowi Wizygotów. Grobowce są zorientowane z północnego zachodu na południowy wschód i stanowią część Okręgu Archeologicznego Vilarinha.
Powoli obieram kierunek na bazę i wracam do Kasi, która na słonku słucha audiobooków i haftuje. Lutowe słońce na południu Portugalii daje nieźle czadu i nasze panele generują już 700W prądu, więc można ładować rower, bez zużywania zapasów w akumulatorach.
Pora też już na obiad. Dziś szef kuchni serwuje szaszłyki, które Kasia wcześniej przygotowała.
Posiłek w pięknych okolicznościach przyrody przerywa wrzask Kasi i wierzganie nogami. Coś po niej chodziło, a co? Modliszka patyczkowa, która charakteryzuje się patykowatym wyglądem i charakterystycznym grzebieniem na głowie. Dorosłe osobniki mają skrzydła, ale nimfy nie. Samce mierzą od 5 do 6 cm i są nieco mniejsze od samic, które mogą osiągać długość około 8 cm. Oba gatunki charakteryzują się szorstką skórką oraz ochrowym kolorem, który pozwala im kamuflować się w suchej trawie, w której żyją. Występuje na Półwyspie Iberyjskim ( w Hiszpanii i Portugalii ) oraz na śródziemnomorskim wybrzeżu kontynentalnym we Francji , Włoszech i Afryce Północnej , a także na większości głównych wysp zachodniej części Morza Śródziemnego. Żyje na terenach położonych blisko wybrzeża oraz w suchych zaroślach, polując na owady na ziemi. Jest owadem drapieżnym, a jego dieta składa się wyłącznie z mięsożernych owadów. Zazwyczaj większość dnia spędzają nieruchomo na gałęzi, czekając na zdobycz. Nie są szczególnie agresywne, ale jeśli zostaną zaniepokojone, groźnie rozkładają i rozchylają swe służące do chwytania nogi, a samce rozkładają skrzydła, aby wydawać się większe. Podobnie jak wszystkie modliszki, żyją samotnie i spotykają się wyłącznie w celu kopulacji. Kopulacja jest procesem złożonym i niepozbawionym problemów, głównie dla samca, który może zostać pożarty przez samicę, choć sytuacja taka zdarza się znacznie rzadziej niż u modliszki.
Odkryj więcej z Czas na Life
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.