Ulm

O Święcie Zjednoczenia Niemiec dowiedzieliśmy się zbyt późno, by zrobić większe zakupy. Dlatego bułki z przed dwóch dni dostały w piekarniku drugie życie 😉

Po śniadaniu dobyliśmy spacer do Wallfahrtskirche Schönenberg. Schönenberg jest jednym z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych w diecezji Rottenburg-Stuttgart. Pielgrzymkę zapoczątkował zakon jezuitów wzniesieniem drewnianego krzyża z małą figurką Marii Panny w czasie wielkich trudów wojny trzydziestoletniej w 1638 roku. Następnie zbudowano kilka małych kaplic, zanim książę Ellwangen, rektor Johann Christoph Adelmann von Adelmannsfelden, z inicjatywy księdza Philippa Jeningena SJ, zbudował duży kościół pielgrzymkowy w 1682 roku. Po niszczycielskim pożarze, którego ofiarą padł kościół, z wyjątkiem Kaplicy Łask i przyległych pomieszczeń, książę-rektor Franciszek Ludwig z Palatynatu-Neuburg nakazał odbudowę kościoła. Autorami wystroju wnętrz, które warto zobaczyć, byli Melchior Steidl (freski), Melchior Paulus (stiuki) i Kaspar Buchmüller (ołtarze). Oprócz dostępnych galerii i dioramy szopki ustawionej za ołtarzem głównym (przez cały rok), na szczególną uwagę zasługuje małe pomieszczenie Kaplicy Łask. We wspaniałym sanktuarium zachowała się figura Matki Boskiej, a za konstrukcją ołtarza oryginalny drewniany krzyż, z którym prawie 400 lat temu rozpoczęła się pielgrzymka.

W tej samej miejscowości można też zobaczyć Schloss ob Ellwangen. Ten rozległy zespół pałacowy sięga czasów średniowiecznego zamku. W latach 1603-1608 książę rektor Johann Christoph von Westerstetten zlecił przebudowę kompleksu na renesansowy pałac. Z tego okresu pochodzi piękny dziedziniec arkadowy, na którym latem odbywają się lokalne dni miasta. W okresie baroku w 1720 r. zwiększone zapotrzebowanie prepozytów książęcych na reprezentację doprowadziło do dalszych renowacji. W zamku warto zobaczyć podwójną klatką schodową, ukończoną w 1726 r., kaplicę z licznymi elementami renesansowymi oraz wspaniałą salę tronową w muzeum zamkowym. Do skarbów tego muzeum należą dwie barokowe szopki, płyty piecowe z odlewni Wasseralfinger, dzieła miejscowego malarza Karla Stirnera oraz cenne fajanse, które powstały w pobliskiej fabryce Schrezheim.

Zamek Kapfenburg spowity był mgłami, więc nadawały mu nieco klimat tajemniczości. Zespół pałacowy prawdopodobnie już w okresie alamańsko-frankońskim służył jako zamek szlachcie. Do hrabiego Oettingen trafił za pośrednictwem Stauferów, którzy w 1364 roku sprzedali go Zakonowi Krzyżackiemu. Ponieważ Kapfenburg nigdy nie został zniszczony, poprzez renowacje i dodatki łączy obecnie różnorodne style architektoniczne. Od 1999 roku w zespole zamkowym będącym własnością kraju związkowego Badenia-Wirtembergia swoją siedzibę ma Centrum Kultury Akademii Międzynarodowej Szkoły Muzycznej Zamek Kapfenburg. Tereny zewnętrzne są ogólnodostępne. Od kwietnia do września włącznie publiczne zwiedzanie zamku odbywa się regularnie w niedziele i święta. Zamek jest też miejscem wielu koncertów muzyki poważnej.

Przewodniki bardzo zachwalały miasto Ulm. Więc gdy stanęło na naszej drodze postanowiliśmy je zwiedzić. Szczerze? Trochę się zawiedliśmy. Piękna katedra i ratusz, trochę zachowanych kamienic i w to wszystko wpleciona nowoczesna architektura. Miasto składające się z dwóch krajów – Ulm po stronie Dunaju w Badenii-Wirtembergii i naprzeciwko w Bawarii, siostrzane miasto Neu-Ulm – oferuje tradycję i nowoczesność niby w ekscytującym połączeniu oraz zabytki, takie jak katedra z najwyższą wieżą kościelną w świata, romantycznej dzielnicy rybackiej i Gerberviertel z małymi mostkami i wąskimi uliczkami oraz okazałej Twierdzy Federalnej jako największego zespołu fortecznego w Europie przeplatają się z atrakcjami wyrafinowanej, współczesnej architektury, takimi jak trójkątny dom towarowy w bezpośrednim sąsiedztwie Münsterplatz czy galeria sztuki Weishaupt w pobliżu rynku. Oryginalna sztuka i kultura ze wszystkich epok prezentowana w renomowanych muzeach po obu stronach Dunaju jest również różnorodna. W Ulm istnieje kilka niezależnych teatrów. Warto też odnotować, że urodził się tu Albert Einstein.