Peștera Osoi

Śniadanko na świeżym powietrzu, zbieramy biwak i jedziemy dalej.

Pierwsza na trasie jest jaskinia. Peștera Osoi jej całkowita długość wynosi około 4 km. Część turystyczna składa się z dużych sal ozdobionych stalagmitowymi przeciekami, baldachimami, kolumnami kalcytowymi i guru. Symbolem tej jaskini jest Sala Skamieniałego Lasu, nazwana tak ze względu na stalagmity w kształcie świec o wysokości 2-4 m. zaleca się jej zwiedzanie jedynie speleologom i turystom o pewnym stopniu przygotowania fizycznego i speleologicznego. Zwiedzanie jaskini Osoi odbywa się przy pomocy CAPDD Bihor i jest włączone do trasy turystycznej wraz z 9 innymi jaskiniami w okręgu Bihor.

Wodę uzupełniliśmy w miejscu, w którym planowany był przedwczoraj biwak, ale że nam się trafiło fajniejsze miejsce po drodze, to dotarliśmy tu dopiero dziś.

Teraz przyszedł czas na zagubione w wioskach stare cerkiewki, na które kiedyś nie było czasu, bo były mniej godne uwagi. Teraz czasu mamy dużo więc się trochę pokręciliśmy po górskich wioskach.

Biserica de lemn Sfinții Arhangheli Mihail și Gavril w Vârciorog została zbudowana w XVII wieku, w innym miejscu niż obecnie. Świątynię przeniesiono tutaj około 1860 roku. Seria renowacji i modyfikacji nadała mu obecną formę. Niestety, nie zachowały się żadne fragmenty malowideł wnętrza.

Biserica din lemn w Surduc pochodzi z XVIII wieku. Obrazy umieszczono w prostokątnych skrzynkach wykonanych z gałęzi jodłowych . Na sklepieniu apsydy dominuje wizerunek „Jezusa Chrystusa” otoczony mnóstwem gwiazd. Ikonostas podzielony jest na kilka rejestrów. Pod motywem „Ukrzyżowania” prorocy ustawieni są w okrągłych medalionach; Po nim następuje trzeci rejestr, z portretami apostołów umieszczonymi na łukach. Czwarty rejestr stanowią drzwi ikonostasów („Zwiastowanie”, „Święty Archidiakon Stefan” i „Święty Mikołaj”). Malowidło na sklepieniu nawy głównej kontynuowane jest na ścianach bocznych poprzez fryz przedstawiający „świętych męczenników”, a poniżej znajduje się seria tematów związanych z „Męką Pańską”

Biserica de lemn Adormirea Maicii Domnului w Bucuroaia pochodzi z XVIII wieku. Starsze opracowania historyczne podają, że drewniany kościół w Bucuroaia został zbudowany w 1545 roku . Nie ma wątpliwości, że w tej miejscowości od najmłodszych lat znajdował się kościół, trudno jednak założyć, że był to pierwszy kościół we wsi. Plan nawy głównej nie wyróżnia się niczym szczególnym w porównaniu z innymi kościołami; Zamiast tego pozbawiona ozdób, wielokątna absyda stanowi jedną z nielicznych odmian tego typu w Bihorze. Wystrój tego drewnianego kościoła jest dość ubogi, co jest naturalne, biorąc pod uwagę wiek zabytku i możliwości materialne biednej wioski. Malowidła znajdują się jedynie na drzwiach diakońskich oraz wrotach cesarskich, namalowanych w XVIII wieku.

Biserica de lemn ortodoxă din Sâmbăta pochodzi z XVIII wieku. Jest ona poświęcona „Świętemu Hierarsze Mikołajowi”. Kościół nie znajduje się na nowej liście zabytków i niszczeje.

Biserica de lemn din Rotărești pochodzi z XIX wieku. Wnętrze kościoła wyłożono deskami jodłowymi, łącznie ze sklepieniem, na którym naklejono płótno konopne i wykonano obraz olejny. Na szczególną uwagę zasługują malowidła bardzo dobrej jakości, z realistycznymi i humorystycznymi akcentami.

Biserica de lemn din Copăceni pochodzi z XVII wieku, na obecne miejsce przeniesiono go w drugiej połowie XVIII wieku. Portal zdobią okręgi i półkola połączone łańcuchami w pionowych rzędach, a także sznury, linie skośne i rozety. Wokół kościoła znajdują się krzyże wyrzeźbione w drewnie przez rzemieślnika ludowego Teodora Bondara. Obecnie świątynia jest w remoncie.

Drewniany kościół w Brătești, pochodzący pierwotnie z bihorskiej wioski Sitani, został sprzedany mieszkańcom Brătești, po czym przeszedł kilka przeróbek. W 1756 roku miejscowy ksiądz Mihai zaznaczył, że kościół został zbudowany przy udziale wszystkich mieszkańców Sitani.

Biserica de lemn din Săucani pochodzi z XVIII wieku. Drewniany kościół w Săucani przeniesiono do obecnej lokalizacji na starym cmentarzu wiejskim. Nie istnieją żadne źródła pisane, które potwierdzałyby dokładną datę budowy miejsca kultu. Według tradycji ustnej może być to nawet rok starszy niż 1720 , gdzieś około
1635 . Niestety, po co najmniej trzech wiekach istnienia, piękny drewniany kościół w Săucani dożywa swoich ostatnich dni.

Biserica de lemn Sânmartin de Beiuș pochodzi z 1885 r. Kościół ten wybudowano na miejscu starszego, o którym w dokumencie z 1725 r. wspomniano, że był zbudowany z drewna i pokryty słomą. Po pożarze, w którym spłonęło miejsce kultu, udokumentowane od XVIII wieku, mieszkańcy wsi zbudowali obecny drewniany kościół.

Dojechaliśmy do Beiuș, miasto trochę się zmieniło od ostatniego naszego pobytu. Zyskało nowoczesną obwodnicę, a na przedmieściach centrum handlowe. Wykorzystaliśmy to, by uzupełnić zakupy w markecie. Trochę jedzonka, wino i piwo. Przy kasie pani odkłada nam na bok wszystko, co ma procenty, nawet radlera. Ale o co chodzi…. Coś nam tłumaczy po Rumuńsku, ale z marnym skutkiem. Zastanawiamy się, tyle zmian w Rumunii, może wprowadzili jest jakiś zakaz sprzedaży alkoholu w niedzielę, no nie, to by nie przeszło w tym kraju. Może jest zakaz w dniu wyborów, bo dziś Rumunii wybierają prezydenta. Tu byliśmy blisko w naszych przypuszczeniach, okazało się, że nie można sprzedawać alkoholu w sklepach, które są bliżej niż 500 m od lokalu wyborczego i na taki właśnie trafiliśmy. Co do wyborów w Rumunii, sporo dziś odwiedziliśmy miejscowości i nie było widać jakiś tłumów przed lokalami wyborczymi, pewnie frekwencja będzie słaba.

Jedziemy dalej po cerkiewkach. Biserica de lemn Adormirea Maicii Domnului de Totoreni. Kościół jest jednym z najciekawszych obiektów sakralnych w okolicy Beiuș ze względu na kruchtę po południowej stronie nawy, nazywaną przez miejscowych perindele. Kościół datuje się na podstawie inskrypcji znalezionej na jednej z belek przedsionka, na zewnątrz, po lewej stronie wejścia: „Ten święty kościół został zbudowany po wcieleniu Pana Leatu 1697”.

Biserica de lemn Lazuri de Beiuş. Kościół zbudowano w dwóch różnych okresach, których początki nie są znane. Pierwszy z nich powstał prawdopodobnie w średniowieczu, a drugi prawdopodobnie w XVIII wieku. Początkowo kościół składał się z ołtarza i nawy, dopiero w XVIII wieku dobudowano przedsionek i wieżę, zaskakująco duże w porównaniu do pierwotnej części budowli.

Ostatni dziś kościół, to Biserica de lemn w Cucuceni. Pierwotnie był to kościół w miejscowości Ghighișeni, zbudowany w 1743 roku według projektu Ioana Lăpușneanu i kryty gontem. W 1929 roku ośrodek stał się zbyt mały, opuszczono go i w 1931 roku sprzedano Beiușowi. W 1961 r. obiekt przeniesiono ponownie, przekazując go miastu Vărășeni, a w 2006 r., w ramach kolejnej przeprowadzki, trafił w pobliże domu, do Cucuceni. Jest to kościół pięknie udekorowany zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz. Niestety, z oryginalnych malunków zachowało się jedynie kilka fragmentów.

Powoli przydał by się już biwak. Okolica znana, więc na pewniaka jedziemy do wrót Wąwozu Sighiștel. Wąwóz już odwiedzony kilka razy, więc tym razem tylko biwak. Wąwóz warty zobaczenia, najeżony jaskiniami jak żaden inny w Rumunii. Rozkładamy biwak i oczywiście mamy towarzystwo psów, które dobrze znają miejsca biwakowe w Rumunii i na nich rezydują, bo zawsze coś im ze stołu skapnie. Dziś na obiad zalewajka na wędzonych kościach, więc pieski mają potem fajne zajęcie. Jeszcze krótki spacer do pierwszej jaskini i dzień można zakończyć. Dopiero w głębokich dolinach rumuńskich gór doceniamy na maxa zalety Starlinka, już trzeci biwak w pięknym miejscu bez zasięgu GSM, a my mamy cywilizację, szybki internet i możliwość dzwonienia 🙂 Wcześniej często musieliśmy odpuszczać takie miejsca, bo nie było zasiegu.