Kierunek Francja dzień 101 – 14 km po fortach i przylądkach

Tego dnia na naszej trasie były w planach głównie forty i przylądki. Na koniec dnia okazało się, że w sumie przedreptaliśmy 14 km. Wszystkie forty, które dziś odwiedziliśmy broniły przesmyku do portu w Brest. Zarówno te z czasów Vaubana jak i II wojny światowej.

To lecimy. Fort du Stiff to trudno dostępny teren, żadnych ścieżek i szlaków. Udało się tylko wypatrzeć jeden bunkier z II WŚ, do którego też od strony lądu nie było dojscia.

Czołg rozpoznawczy Panhard EBR (opancerzony pojazd rozpoznawczy) okrągła wieża FL 11 w Fort Robert niedaleko Pointe des Espagnes. Pojazd z dwoma kierowcami umożliwiający jazdę do przodu i do tyłu bez konieczności zawracania. Dla każdego kierowcy dedykowany jest karabin maszynowy (7,5mm) + jeden w wieży. 4 koła z oponami i 4 chowane koła terenowe w zależności od rodzaju podłoża. Lufa z biegiem czasu ulega modyfikacjom, jest dłuższa i mocniejsza. 75mm SA 49, 90mm F2. 4 osoby na pokładzie, prędkość około 100 km/h, 55 litrów na 100km, 12 cylindrów, 200KM. Od 1951 roku wyprodukowano 1202 czołgi Panhard EBR. Wojsko wykorzystywało je do 1985 roku. Czołg rozpoznawczy uważany za hałaśliwy, ale skuteczny, zwrotny, szybki, który wyróżnił się podczas wojny algierskiej i który „opierał się” ówczesnym minom.

Fort de Cornouaille to obiekt artyleryjski pochodzący z XVII wieku. Broni wejścia do Przesmyku Brzeskiego za pomocą Fortu Mengant znajdującego się po drugiej stronie Przesmyku, narażając w ten sposób przepływające przez niego statki na potężny ogień krzyżowy. Na przestrzeni wieków ulegał licznym modyfikacjom i obecnie jest opuszczony.

Fort de Kerviniou. Baterie de Kerviniou to baterie artyleryjskie zbudowane pod koniec XIX i na początku XX wieku. Składają się z górnej baterii (1891) i podziemnego magazynu (1891). Znajdują się na półwyspie Roscanvel naprzeciwko Fort du Mengant i są późnym dodatkiem do obrony Goulet de Brest (dolna bateria w pobliżu stanowiska, datowana na 1695 rok, nie została jeszcze odnaleziona). Zdemilitaryzowane w 1915 roku, są otwarte dla zwiedzających.

Fort de la Fraternité jest częścią systemu obronnego Brest Goulet. Znajduje się wewnątrz urządzenia półwyspu Roscanvel zablokowanego przez linię obronną Quélern. Budowę datowano na koniec XVIII w, a przeróbki na drugą połowę XIX w. Tworzą go bateria z 1695 r., fort z 1791 r. oraz kazamata reflektora z początku lat 1910-tych na Diabelskiej Wyspie. Jego celem była ochrona Anse de Camaret przed napastnikami i obrona zatoki poniżej fortu. W 1870 roku został opuszczony przez wojsko i służył do przechowywania drewna i beczek wapna.

Le Cimetière de Bateaux, to kolejne cmentarzysko starych łodzi. Cmentarz łodzi w Camaret-Sur-Mer:
W przeciwieństwie do niektórych portów, w Camaret-Sur-Mer cmentarz łodzi jest w pełni akceptowany i nigdy nie został usunięty z pola widzenia. W pobliżu kaplicy Notre Dame de Rocamadour i wieży Vauban znajdują się stare łodzie rybackie.

Kaplica Notre-Dame-de-Rocamadour to katolicka kaplica znajdująca się w Camaret-sur-Mer w Finistère we Francji. Znajduje się w pobliżu wieży Vaubana, na Sillon. Pierwszą kaplicę Notre-Dame-de-Rocamadour zbudowano w 1183 r. Najstarsza część obecnej kaplicy pochodzi z 1527 r. To miejsce kultu nie zawdzięcza swojej nazwy pielgrzymce średniowiecznego księdza do Rocamadour w Quercy.

La Tour Vauban. Unikalna we francuskiej architekturze wojskowej Złota Wieża czuwa nad zatoką Camaret i wejściem do Wąwozu Brzeskiego od ponad 300 lat. 18-metrowa wielokątna wieża obronna zbudowana według planu Vaubana na Sillon w Camaret-sur-Mer, jako część fortyfikacji goulet de Brest. Ma trzy poziomy i jest flankowana murami, wartownią i baterią dział, która może pomieścić 11 armat, a także odlewnią kul armatnich dodaną w okresie rewolucji francuskiej.

Pointe de Toulinguet jest jednym z dwóch dużych punktów Camaret-sur-Mer, zaraz po Pen Hir na południu. Nie da się dotrzeć do końca klifu. XIX-wieczny mur otaczający obiekt do dziś uniemożliwia dostęp. Rzeczywiście, za tą ścianą znajduje się obiekt wojskowy, w tym semafor, który umożliwia obserwację oceanu.

Paul-Pierre Roux, znany jako Saint-Pol-Roux, urodzony w Marsylii w dzielnicy Saint-Henri 15 stycznia 1861 r. i zmarł w Brześciu 18 października 1940 r., to francuski poeta-symbolista. Osiadł z żoną w Roscanvel w Finistère, gdzie urodziła się jego córka Divine. „Boski domek” okazał się za mały, osiadł w Camaret-sur-Mer i uczynił Bretanię środkiem ciężkości swojej pracy. Korzystał z dotacji, jaką zapewniła mu opera Louise, której libretto napisał dla Gustave’a Charpentiera. W 1903 roku kupił dom rybacki z widokiem na ocean, nad plażą Pen-Had, przy drodze do Pointe de Pen-Hir. Przekształcił go w dwór z ośmioma wieżyczkami, którego centrum stanowił dom i nazwał rezydencję „Manoir du Boultous”. Po śmierci swojego syna Coecilian, który zmarł w 1914 roku w pobliżu Verdun, przemianował go na „Manoir de Coecilian”, którego ruiny można nadal oglądać. Stojąc twarzą w twarz z morzem, człowiek jest bliżej Boga – stwierdził.

Linia Lagatjar , zwana także linią Toulinguet, to linia megalityczna zlokalizowana w gminie Camaret -sur-Mer. Pierwszy opis tego miejsca powstał w 1799 r. za sprawą admirała Thévenarda , który opisał 84 „duże, bezkształtne masy skał” ułożone w kilku rzędach. Do jego opisu dołączony jest szkic. Całość zarysowuje odwróconą do góry nogami literę „Π”, identyczną z planem sporządzonym przez Devoira w 1910 r., nie znamy jednak liczby brakujących kamieni. Stan obiektu odpowiada stanowi z jego restauracji w 1928 roku.

La Batterie de Kerbonn. Aby wesprzeć od południa baterie artyleryjskie zainstalowane na Pointe du Toulinguet, francuska marynarka wojenna utworzyła w 1889 roku na skraju klifu naprzeciw wioski Kerbonn nową baterię. Znajduje się w połowie drogi pomiędzy Pointe du Toulinguet i Pointe de Pen-Hir. Fort Kerbonn był w początkach uzbrojony w trzy moździerze 270 mm model 1889 na stanowisku Vavaseur. Ustawiono je na półokrągłych betonowych platformach poprzedzonych attyką z gruzu. Kąt ostrzału wynosił 300°. Aby zapewnić obronę baterii przed atakami lądowymi, zabezpieczono ją przekopem flankowanym przez niewielką murowaną wieżę obronną. W 1891 roku wybudowano prochownię skalną. Główne wejście do tego magazynu znajdowało się w rowie naprzeciw wieży obronnej. Magazyn ten zaopatrywał platformy strzeleckie za pośrednictwem windy towarowej umieszczonej pomiędzy drugą i trzecią platformą strzelecką. W 1932 roku moździerze zastąpiono czterema działami kal. 164 mm model 1893 o zasięgu 20 km i zainstalowano reflektor o średnicy 150 mm do strzelania nocnego. Zbudowano także stanowisko kierowania ogniem, które miało kierować ogniem armat. Armia niemiecka odzyskała i zrehabilitowała baterię w 1941 roku, zachowując francuskie działa. Aby pomieścić załogę armat, zbudowano drewniane baraki. Po sporadycznych bombardowaniach brytyjskich Królewskich Sił Powietrznych w 1942 roku zainstalowano obronę przeciwlotniczą. Składał się on z dwóch jednorurowych działek FLAK 28 (przeciwlotniczych 20 mm), jednego działka Oerlikon Flak 20, jednego czterolufowego działka Flak 28 i czterech działek Flak kal. 75 mm. Obrona naziemna baterii składała się z dwóch dział przeciwpancernych PAK kal. 75 mm, czterech armat kal. 75 mm, sześciu karabinów maszynowych, dwóch moździerzy 80 mm (Granatwerfer 34) i dwóch moździerzy 50 mm. Bateria otrzymała nazwę MKB Kerbonn (Marine Kusten Batterie), a obrona lądowa WN CR346 (Wiederstandnest Crozon). Od 1943 roku podjęto poważne prace. Zbudowano cztery bunkry mieszczące 164 działa. Jest to odmiana bunkra typu M270 (1950 m ³ betonu). Do komory strzeleckiej dla armaty 164 skierowanej w stronę morza dodano drugą komorę strzelniczą skierowaną w stronę lądu, mieszczącą armatę 75, w celu kierowania ogniem dział 164, stanowisko kierowania ogniem typu M162a zbudowano na krawędzi klifu. Do bunkrów tych dodano cztery schrony dla dwóch kompanii piechoty typu 622, schron dla kompanii piechoty typu 621, stanowisko pierwszej pomocy typu 638 stacja, schron amunicyjny typu 607, bunkier na zbiornik na wodę, dwa Tobruki na moździerz 50 typ 61a i trzy obudowy dla dział przeciwlotniczych Flak . Planowano skład amunicji typu FL246, którego jednak nie wybudowano. W tym czasie baterię obsługiwała 4. MAA262 (4. kompania Artylerii Morskiej Abteilung 262 Kriegsmarine).

Le Tas de Pois. Na krańcu Pen-Hir, na dalekim zachodzie półwyspu Crozon , trzy ogromne skały przeciwstawiają się żywiołom na wybrzeżu Atlantyku. Trzy ogromne bloki granitu wyrzeźbione przez fale nazywano kiedyś Pézeaux lub Stertami Zbóż. W przeszłości statki płynące do Camaret obawiały się tego przejścia z wieloma skałami. Pod koniec drugiej wojny światowej na czubku Pen-Hir wzniesiono krzyż Lotaryngii, poświęcony Bretończykom z Wolnej Francji, zainaugurowany przez generała de Gaulle’a w 1951 roku.

Pointe de Dinan (w języku bretońskim Beg Dinn ) to punkt w Bretanii na półwyspie Crozon, wyznaczający północno-zachodnią granicę Cap de la Chèvre. Jeden z jego końców tworzy naturalną fortecę, wyglądającą jak ruiny zamku, a jej łuk przypomina most zwodzony, dlatego często spotykamy nazwę Château de Dinan.