Brest

Rano po śniadaniu udaliśmy się zobaczyć Phare Du Portzic i otaczające ją bunkry. Jeśli wierzyć Léonce’owi Reynaudowi, ośmiokątna latarnia morska jest bardziej ekonomiczna, praktyczna w użyciu i bardziej estetyczna niż latarnia cylindryczna przy tej samej stabilności. Architekt, twórca Gare du Nord w Paryżu, uważa ośmiokąt za coś bardziej eleganckiego ze względu na krawędzie, które dzielą trzon niczym rowki w kolumnie. Dlatego też zgodnie z tą zasadą Louis Plantier, główny inżynier latarni morskich i latarni morskich w Finistère, kierował w 1848 r. budową jednej z pierwszych ośmiokątnych wież we Francji, wysokiej na 35 metrów i zakończonej na wysokości ponad 50 metrów nad falami. Chociaż czas oczekiwania był długi, rezultatem jest jakość. Wieża z ciosanego kamienia wyposażona jest w najnowocześniejszy system oświetlenia, drogi, ale skuteczny, wynaleziony przez Augustina Fresnela. Jest to soczewka z pierścieniami katadioptrycznymi, zbudowana z pasków szkła o przekroju trójkątnym. Jej dwa białe i czerwone mignięcia co dwanaście sekund są wyzwalane automatycznie od 1984 roku. To strategiczne miejsce zajmuje też fort, a także poniemieckie bunkry umocnień wału atlantyckiego. A także grupa rzeźb o nazwie Labyrinthe Pierre-Mer.

Base sous-marine de Brest, to Baza okrętów podwodnych w Brest to ogromny bunkier z czasów II wojny światowej, przeznaczony dla 1 i 9 flotylli U-Bootów Kriegsmarine. Chociaż baza okrętów podwodnych w Lorient jest większa dzięki trzem schronom (Kéroman I, II i III), bunkier w Brest jest największym, jaki kiedykolwiek zbudowano. Budowę, powierzoną organizacji Todt, rozpoczęto w 1941 roku i oficjalnie zakończono dnia13 maja 1942, po około 500 dniach. Pierwszy U-Boot przybył do Brest w sierpniu 1940 roku . To jest U-65 (typ IX-B). Od sierpnia 1940 do września 1944 w bazie stacjonują około 134 różne łodzie podwodne, a także dwa włoskie okręty podwodne i jeden japoński okręt podwodny . W szczytowym momencie bitwy o Atlantyk przebywa tu do 26 łodzi podwodnych. Te łodzie podwodne brały udział we wszystkich niemieckich kampaniach okrętów podwodnych, od północy do południa Atlantyku, aż po wybrzeża Ameryki. W czasie wojny baza okrętów podwodnych doznała łącznie 82 ataków ze strony RAF i USAAF . Lancastery z 617 Dywizjonu przeprowadzą trzy główne ataki powietrzne w dniach 5, 12 i 13 sierpnia 1944. Podczas tych bombardowań osiem bomb Tallboy o masie 5443 kg trafiło w cel, a pięciu z nich udało się przebić gruby betonowy dach bunkra U, tworząc kratery o średnicy 5 metrów. Jednak uszkodzenia wewnątrz były powierzchowne i łodzie podwodne zostały nieuszkodzone. Miejsce to nadal wykorzystywane jest przez wojsko i nie ma możliwości zwiedzić U-bunkra.

Brest to przede wszystkim duży port w zatoce u bram Atlantyku. Miasto w dużej mierze zniszczone podczas bombardowań w 1944 r. i odkryte na nowo dzisiaj, w którym modernizm, neoklasycyzm, secesja i art deco współistnieją w harmonii. U ujścia rzeki średniowieczny zamek, fantastyczne Muzeum Marynarki Wojennej oraz fortyfikacje z XVIII w. Największy port wojenny Francji (baza francuskich okrętów podwodnych o napędzie atomowym) oraz port handlowy.

Fort du Corbeau. Fort zbudowany w XVIII wieku w celu obrony portu w Brest. Pozycja ta zyskała na znaczeniu podczas reorganizacji obrony portu przez inżyniera Dajota w latach siedemdziesiątych XVIII wieku, włączając w to budowę fortów w Pointe de l’Armorique i Lanvéoc. Dopełnieniem baterii Corbeau była wówczas reduta zbudowana na szczycie punktu w latach 1774-1775. Po 1870 roku fort został gruntownie przebudowany. W 1880 roku redutę rozebrano, aby umożliwić wzniesienie półokrągłego stanowiska dla pojedynczego działa kal. 32 cm oraz dwóch sklepionych schronów. Ostatnie ustalenia w przededniu I wojny światowej polegały na zainstalowaniu stanowiska dowodzenia grupą baterii w miejscu samotnego działa reduty i utworzeniu stanowiska fotoelektrycznego. Na początku XX w., fort był stopniowo rozbrajany aż do 1914 r. Przed II wojną światową zainstalowano baterię przeciwlotniczą uzbrojoną w cztery działa kal. 75 mm. Miejsce to zostało wówczas zajęte przez Niemców.

Dziś na biwak zatrzymaliśmy się w wiosce Le Caro. Miejsce super, z jednej strony staw z drugiej ocean. Cisza i spokój, siedzimy sobie, odpoczywamy, aż tu nagle podchodzi facet i pyta się, czy chcemy pomidory. My, że pewnie, Kasia bierze portfel i idzie z gościem do samochodu, przynosi siatkę pomidorów. Nie było by nic w tym dziwnego, ale gość te pomidory rozdawał za darmo.