Poranek choć pogodny, to znowu z przygruntowym przymrozkiem. Jezioro paruje, słońce wschodzi i dosyć szybko robi się przyjemnie ciepło.
Ruszamy dalej w kierunku wschodnim i docieramy do Castelo de Valongo otoczonego winnicami. Najwcześniejsze zasiedlenie tego miejsca przez ludzi sięga czasów rzymskich, a później zastąpili je Wizygoci i muzułmanie. To oni byli odpowiedzialni za ufortyfikowanie tego miejsca, o czym świadczą niektóre islamskie inskrypcje znajdujące się wewnątrz. W okresie chrześcijańskiej rekonkwisty Półwyspu Iberyjskiego został przebudowany pod koniec XIV lub nawet na początku XV wieku. Zamek ma plan kwadratu, wzmocniony na szczytach czterema czworokątnymi wieżami. Szczyt murów przykrywa mur broniony blankami, które również mają przekrój czworokątny.
Kawałek za zamkiem też pośród winnic wypatrzyliśmy ruiny jakiegoś kościoła. To Igreja de São Vicente z XVII wieku. Był to dawny kościół parafialny który popadł w całkowitą ruinę, w1955 roku zawaliła się duża część dwuspadowego dachu. W nawie znajdowały się dwa ołtarze boczne, kilka nisz oraz kaplica boczna od strony Epistoły, ze stiukowym łukiem kasetonowym. Rzeźby zniknęły z całego kościoła. Na niektórych freskach, które zdobiły ściany, znajdują się ślady dużych kompozycji barokowych, w warzywach i kwiatach oraz sceny z Calvário i Matki Bożej Bolesnej.
Jedziemy dalej mijamy sady oliwek, winnice aż tu nagle uprawy opuncji. Region przez który jedziemy jest bardzo rolniczy, ale też sielankowy.
Dojeżdżamy do celu dzisiejszego dnia, do wioski Terena. Mieliśmy tu zobaczyć tylko zamek, ale cała wioska jest ciekawa. Terena odegrała ważną rolę w obronie granic, poprzez swój zamek, który został włączony w linię obronną Guadiana. W swoim dziedzictwie historyczno-artystycznym wyróżniają się zamek, główny kościół, kościół Misercordia, pelourinho (symbol kolumny jurysdykcji miejskiej) i stary ratusz (Paços do Concelho).
Castelo de Terena. Najstarsza dokumentalna informacja o osadzie pochodzi z czasów panowania króla Afonsa III (1248-1279), kiedy to rycerz królewski Gil Martins i jego żona D. Maria João nadali jej prawa miejskie w 1262 roku. Choć dokładna data budowlany zamku nie jest znana, uważa się, że miało to miejsce w tym okresie. Za panowania D. Ferdynanda (1367-1387) wzmiankowana jest informacja o zamku i jego barbakanie (1380), co wskazuje na to, że trwały prace fortyfikacyjne. Zamek o skromnych wymiarach ma kształt nieregularnego pięciokąta , z czterema okrągłymi wieżami rozmieszczonymi asymetrycznie.
Kilka kilometrów od Terena znajduje się kolejna perełka. Santuário de Nossa Senhora da Assunção da Boa Nova to kościół-twierdza w stylu gotyckim – jeden z niewielu przykładów tego typu budowli w Portugalii. Kościół został zamówiony w XIV wieku przez królową D. Marię, żonę Afonsa XI z Kastylii i córkę króla Portugalii D. Afonsa IV, w wyniku obietnicy złożonej w przypadku zwycięstwa Portugalii nad Maurami w bitwie pod Salado. Pielgrzymka związana z Sanktuarium, która odbywa się w Niedzielę Wielkanocną i poniedziałek, jest najstarszą w regionie Alentejo.
Obok świątyni znaleźliśmy też fajne miejsce na biwak. Mamy zamiar tu zostać jeszcze jeden dzień, bo zbliża się 20 i trzeba rozliczyć firmy. Dziś za dużo nie popracowaliśmy, bo słonko kusiło, by na nim trochę posiedzieć. Jutro ma się pogoda popsuć, więc nie będzie szkoda siedzieć w kamperze i pracować. Kasia na dwa dni narobiła mielonych, by jutro już nie bawić się w obiad. Wczoraj udało nam się kupić śledzie, więc dziś wylądowały w oleju i cebulce.
Odkryj więcej z Czas na Life
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.