Piękny poranek na poleskich bagnach, od rana przyświeca słońce i w końcu ustał wiatr. Dziś w Urszulinie jest dzień targowy, więc jedziemy na zwiady zobaczyć czym tam handlują pod kontem zakupów do naszego siedliska.
Targowisko jest tu ogromne i tak naprawdę można tu kupić wszystko od skarpetek po meble. Połaziliśmy chwilę, ale nic nie kupowaliśmy, taki tylko rekonesans.
Jedziemy teraz do Urzędu Gminy dowiedzieć się coś więcej o miejscu, które chcemy kupić. Jak się zapatrują na działalność, którą chcemy tam prowadzić, czy w pobliżu nie są planowane jakieś uciążliwe inwestycje, ale wygląda to wszystko bardzo dobrze, a na nasz pomysł mamy zielone światło od gminy. Panie nawet posprawdzały nam księgi wieczyste. Jedyny problem, to budowa tarasu, który chcemy przeszklić i przykryć dachem. Sam taras możemy sobie robić, ale jak chcemy go przykryć dachem, to już jest rozbudowa domu i kilka miesięcy czekania na pozwolenie. Teraz Powiat i tutaj też mamy zielone światło na nasz pomysł.
Plan na dziś wykonany, to teraz mamy czas na trochę turystyki, trzeba poznawać naszą nową okolicę. Jedziemy na wycieczką na Bagno Bubnów. Bagno Bubnów to jedno z najcenniejszych torfowisk i obszarów bagiennych na polskim Polesiu. Leży na terenie Poleskiego Parku Narodowego, na Równinie Łęczyńsko-Włodawskiej. Obszar obejmuje rozległe torfowiska niskie, podmokłe łąki i rozlewiska, które stanowią wyjątkowo ważne siedlisko dla ptaków wodno-błotnych.
Bagno Bubnów ma powierzchnię około 2300 ha i jest objęte wieloma formami ochrony — m.in. jako obszar Natura 2000, ostoja ptaków IBA oraz obszar Ramsar. W 1994 roku zostało włączone do Poleskiego Parku Narodowego. To miejsce słynie przede wszystkim z bogactwa ptaków. Gniazdują tu m.in.: wodniczka — jeden z najrzadszych ptaków śpiewających Europy, żuraw, dubelt, rycyk, błotniak łąkowy, rybitwy białowąsa i białoskrzydła.
W okresach migracji można obserwować ogromne koncentracje ptaków — szczególnie żurawi. Według danych ornitologicznych notowano tu zlotowiska liczące nawet kilka tysięcy osobników.
Roślinność Bagna Bubnów jest typowa dla torfowisk i mokradeł Polesia. Występują tam rzadkie gatunki roślin, m.in. storczyki, goryczki, tłustosz dwubarwny czy kosaciec syberyjski.
Dla turystów przygotowano ścieżki dydaktyczne i wieże obserwacyjne, z których można podziwiać rozległe krajobrazy bagienne oraz obserwować ptaki bez ingerowania w ich siedliska. Szczególnie znana jest ścieżka „Czahary”.
Bagno Bubnów jest także ważnym magazynem wody i węgla organicznego. Jak wiele torfowisk, odgrywa istotną rolę w ograniczaniu skutków zmian klimatu oraz ochronie bioróżnorodności. Jednocześnie obszar bywa wskazywany jako zagrożony przez odwodnienia i potencjalną eksploatację surowców energetycznych w regionie.
Spacer zaczynamy przy głównym parkingu z miejscem piknikowym. Mamy tu też pierwszą z wież widokowych.
Ścieżka przyrodnicza Czahary to jedna z najciekawszych tras edukacyjnych w Poleskim Parku Narodowym. Prowadzi przez rozległe torfowiska kompleksu Bagno Bubnów — największego torfowiska parku. Trasa została zaprojektowana tak, aby umożliwić obserwację unikalnych ekosystemów bagiennych bez naruszania ich delikatnej struktury.
Ścieżka rozpoczyna się w miejscowości Zastawie, przy wieży widokowej. Cała pętla ma około 6,5 km długości, a przejście zajmuje zwykle od 2 do 2,5 godziny. Znaczna część trasy prowadzi drewnianymi kładkami ponad podmokłym terenem, dzięki czemu można bezpiecznie wejść w sam środek torfowisk. Po drodze znajdują się platformy obserwacyjne, wiaty oraz tablice edukacyjne opisujące miejscową florę i faunę.
Roślinność torfowiskowa obejmuje m.in. łąki trzęślicowe, storczyki i charakterystyczne rośliny bagienne. Sama nazwa „czahary” pochodzi ze wschodnich terenów dawnej Rzeczypospolitej i oznacza mokradła porośnięte karłowatymi drzewami oraz krzewami.
Trasa jest stosunkowo łatwa i została dostosowana również do potrzeb osób z niepełnosprawnościami oraz rodzin z wózkami dziecięcymi. Najlepszy okres na odwiedziny to późna wiosna, lato i początek jesieni, szczególnie o świcie lub wieczorem, gdy aktywność ptaków jest największa.
Docieramy do pierwszej wieży widokowej na skraju mokradeł, które z powodu suszy są pozbawione prawie wody. Ale tu musi być super podczas przelotów ptaków. Pewnie to miejsce będziemy odwiedzać częściej.
Wędrujemy teraz do kolejnej wieży widokowej. Trasa widzie drewnianymi kładkami przez bagna.
Dalej kładkami maszerujemy do kolejnej platformy widokowej. Ptaków za bardzo nie ma, więc skupiamy się bardziej na tym co w trawie piszczy.
Wchodzimy z powrotem w las i leśną drogą wracamy do kampera.
Na biwak jedziemy w miejsce, gdzie wczoraj staliśmy, bo jest tam spokój, cisza i zero ludzi. Początkowo chcieliśmy zostać na parkingu przy bagnie, ale dziś weekend i co chwile ktoś tam przyjeżdżał na wycieczkę.
Odkryj więcej z Czas na Life
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.