Rudawy Janowickie i G. Kaczawskie 08.2015 cz.2

Poranek na biwaku, czyli jak zawsze, śniadanie na powietrzu, kawa i w drogę.

Wracamy jeszcze do wioski Karpniki, by zobaczyć tutejszy Pałac Dębowy. Podjeżdżamy pod bramę, która się automatycznie otwiera, trochę zdziwieni, ale może jest jakaś fotokomórka. Parkujemy samochód i idziemy zobaczyć pałac. Zaczepia nas właścicielka posiadłości i pyta jak my tu weszliśmy? Wjechaliśmy, bo gdy podjechaliśmy, to otworzyła się nam brama. Kobieta zdziwiona, ale za chwilę sobie przypomina, że mąż miał jechać na zakupy, otworzył zdalnie bramę, ale po coś się wrócił, a my dokładnie w tym czasie podjechaliśmy pod bramę. Była miła, pozwoliła nam zrobić zdjęcia i nas wypuściła z pałacu. Tym fartem udało nam się zobaczyć zabytek, bo w innym czasie, odbilibyśmy się od bramy 🙂

Pałac Dębowy został wzniesiony w 1875 roku na zlecenie marszałka dworu księstwa Hesji – Ulrich de Tanneux von Saint Paul‑Illaire (również pisany jako „Saint Paul-Illaire”). Został zaprojektowany przez berlińską firmę architektów Hermann Ende i Wilhelm Böckmann. Obiekt kilkakrotnie zmieniał właścicieli do roku 1945. Po II wojnie światowej budynek został przejęty w pewnym stopniu przez instytucje państwowe (np. wykorzystywany jako kolonie, wypoczynek dzieci pracowników zakładu) – choć nie przeszedł na własność państwa w takim stopniu jak wiele innych rezydencji. W ostatnich latach pałac przeszedł remont i obecnie znajduje się w prywatnych rękach.

Jedziemy dalej podziwiając krajobrazy Rudaw Janowickich i kierujemy się w stronę zapory w Pilchowicach.

Osiągamy Wiadukt kolejowy Strzyżówka. Wiadukt jest wykonany z jasnego piaskowca, kamienny, składa się z czterech przęseł. Długość całkowita wynosi około 62 m. Wysokość nad dnem doliny przekracza 13,5 m., a przęsła mają rozpiętość około 10 m każde. Budowa wiadukty została zakończona w roku 1908, a linia udostępniona w 1909 r. Wiadukt stanowi przykład techniki kolejowej z początku XX wieku, kiedy rozwój infrastruktury kolejowej wymagał przekraczania dolin i potoków.

Tuż przed zaporą podziwiamy jeszcze rzekę bóbr i żelazny most Pilchowicach.

Jesteśmy na miejscu, teraz spacer po zaporze Pilchowice na rzece Bóbr, to jedna z najbardziej znanych i najstarszych zapór w Polsce. Zapora Pilchowice na rzece Bóbr to kamienno-betonowa zapora łukowa z początku XX wieku, zbudowana w latach 1902–1912. Ma około 62 m wysokości i 270 m długości, tworząc Jezioro Pilchowickie – drugie co do wielkości sztuczne jezioro w Sudetach. Zapora pełni funkcje przeciwpowodziowe, energetyczne i rekreacyjne; w jej wnętrzu działa elektrownia wodna Pilchowice I. To jeden z najcenniejszych zabytków techniki hydrotechnicznej w Polsce.

Jest niedziela, więc powoli obieramy kierunek na Wrocław, w stronę domu. Po drodze odwiedzamy jeszcze Pałac Sokołowiec Górny. Pałac został wzniesiony w 2. połowie XIX wieku, to neogotycka budowla stylizowana na warowny zamek. W latach powojennych: budynek był użytkowany jako część zakładu rolniczego/folwarku, obecnie w rękach prywatnych. Neogotycka stylistyka: wieże, baszty, elementy warowno-romantyczne – czynią z pałacu efektowną architekturę w skali regionu. Park krajobrazowy XIX w., w otoczeniu dawnego folwarku dale możliwość spaceru i podziwiania otoczenia.

Z daleka podziwiamy też Organy Wielisławickie. To nazwa niezwykłej formacji skalnej – odsłonięcia kolumn skalnych na zboczu wzniesienia Wielisławka (ok. 372 m n.p.m.) na Pogórzu Kaczawskim, w pobliżu wsi Sędziszowa. Formacja skalna powstała z działania wulkanicznego – około 250–300 mln lat temu (w dolnym permskim okresie) magma wydostała się lub zgromadziła w obszarze wulkanicznym, a następnie zastygła w postaci skały kwaśnej, z dużą zawartością krzemionki — tzw. ryolit (porfir). W trakcie stygnięcia tej magmy powstało charakterystyczne pękanie — formacja kolumnowa (ciose słupowy) — w wyniku skurczu skały, co skutkowało powstaniem pionowych słupów o przekrojach cztero-, pięcio- (czasem sześciokątnych) bokach. Typowa średnica tych słupów to ok. 20-30 cm. Kolumny skalne tworzą ścianę o wysokości sięgającej około 80 m.