Wzorem Hiszpanów zaczęliśmy wymyślać sobie różne dziwne tapasy. Dziś na śniadanie kanapki z serkiem brie, jajkiem na twardo i kawiorem. Połączenie wyszło nawet smacznie, więc polecamy.
Po śniadaniu udaliśmy się na wzgórze Monteferro, mieliśmy tu wczoraj przyjechać na biwak, ale wzgórze było w mgłach, więc zostaliśmy na dole. Dziś już w końcu pojawiło się słońce i już od rana termometr wskazywał 19 stopni. Na wzgórzu stoi Monumento á mariña universal, Pomnik Marynarki Wojennej Powszechnej lub Pomnik Męczenników Morza. Pomnik zaprojektował architekt z Vigo Manuel Gómez Román. Jest to duży granitowy monolit o wysokości 25 metrów, z czterema koronami z brązu i rzeźbą Matki Boskiej z Carmen, patronki żeglarzy, z Dzieciątkiem Jezus w ramionach. Rzeźba jest dziełem rzeźbiarza z Malagi Enrique Marín Higuero.
Castelo de Monterreal to ogromna twierdza, która były kolejnym punktem dnia. Zeszło nam się tu trochę czasu, bo budowla jest ogromna i można ją obejść po murach obronnych, które zapewniają bardzo ładne widoki. To twierdza z XII wieku, która została ukończona w XVI wieku, położona w mieście Baiona. Monte Real było punktem, na którym na przestrzeni wieków kształtowała się obrona morskiego terytorium Rías Bajas. Przekształcenie twierdzy w miasto nastąpiło za sprawą monarchów katolickich, którzy przyznali odpowiednie prawa miejskie, które umożliwiły osiedlenie się w murach dwustu rodzin, cieszących się takimi samymi przywilejami jak mieszkańcy Bayonne. Okres największej świetności przypadł na XV i XVI w. , stając się zamożną enklawą handlową dzięki przywilejowi, jaki Jan II Kastylijski nadał Bayonnie i La Coruña, jako jedynych portów galicyjskich, które mogły handlować za granicą. Obecny wygląd zamku pochodzi z przebudowy przeprowadzonej w XVI wieku przez Diego Sarmiento de Acuña, hrabiego Gondomar, który przemianował go na Zamek Monterreal, na cześć monarchów katolickich. W 1924 r. Ángel Bedriñana Meana, hiszpański emigrant, który dorobił się na Kubie wielkiej fortuny dzięki trzcinie cukrowej, kupił nieruchomość od bratanka spadkobiercy Elduayen. Resztę swojego życia i majątku poświęcił renowacji i konserwacji majątku. Synowie spadkobiercy Bedriñany sprzedali zamek państwu hiszpańskiemu. Od 1966 roku jest siedzibą Paradoru Narodowego Parador del Conde de Gondomar. Ma to ogromne znaczenie historyczne, gdyż 1 marca 1493 roku Martín Alonso Pinzón powrócił na wybrzeża Bayonny po swojej podróży do Ameryki, dzięki czemu to miasto jako pierwsze w Europie usłyszało wieść o odkryciu Nowego Świata.
Faro Vello de Silleiro i Faro de Cabo Silleiro, leżą praktycznie obok siebie, tyle że ta pierwsza pełni już tylko funkcję kawiarni, natomiast druga jest nadal latarnią morską, obie leżą na przylądku Silleiro.
Zatrzymaliśmy się też przy Mosteiro de Santa María de Oia. To starożytny klasztor cystersów założony w XII wieku, położony w Oya. Mnisi mieszkali tam przez prawie 700 lat, aż do czasu, gdy zostali przymusowo wypędzeni. Kościół klasztorny jest obecną parafią mieszkańców Oya. Natomiast klasztor jest obecnie własnością prywatną i ma być przekształcony w hotel.
Biwak też nam wypadł w ciekawym miejscu, to Cetárea Redonda. Te starożytne kamienne konstrukcje, które zostały zbudowane w strefie pływów i służyły jako naturalne wylęgarnie skorupiaków. Podczas przypływu woda przedostawała się do zamkniętego obszaru, aby utrzymać przy życiu przechowywane tu owoce morza, co miało ogromną wartość dla gospodarki tego obszaru. Słonko dziś też było łaskawsze dla nas, więc siedzieliśmy na zewnątrz podziwiając potężne fale rozbijające się o skały. Nawet parchatka dziś zamiast uganiać się za myszami, harcowała wśród przybrzeżnych skał, próbując upolować małe kraby, jednak te skorupiaki są bardzo zwinne i szybkie. Była dziś też telekonferencja ze znajomymi, którzy odgrażają się, że na wiosnę do nas dołączą. Do granicy z Portugalią mamy już niecałe 7 km, ale chyba jutro jeszcze ostatni dzień poszwędamy się po hiszpańskiej strefie nadgranicznej.
Odkryj więcej z Czas na Life
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.