Chata kupiona - wracamy powoli na Mazury

Dziś ważny dzień dla nas, wizyta u Notariusza i zakup siedliska. Mamy jeszcze trochę czasu, więc na spokojnie jemy śniadanie, pijemy kawę i ruszamy w kierunku Włodawy. Mamy jeszcze dwie godziny do umówionego spotkania, więc ruszamy na poszukiwane fryzjera, który bez umawiania ogoli dwa głupie łby 😉 Udaje się już w drugim zakładzie, jesteśmy zdziwieni, bo będąc w podróży załapać się do fryzjera jest trudniej niż do kardiologa 😉

Puste łby ogolone, możemy rzucić okiem na Włodawę. Włodawa to niewielkie miasto we wschodniej Polsce, położone nad rzeką Bug, blisko granicy z Białorusią i Ukrainą. Jest znane z wielokulturowego dziedzictwa polskiego, żydowskiego i prawosławnego. Jednym z najważniejszych zabytków jest zespół synagogalny mieszczący obecnie muzeum. Włodawa stanowi także bramę do pobliskiego Poleski Park Narodowy, cenionego za bagna, jeziora i unikalną przyrodę. Miasto liczy około 12–13 tysięcy mieszkańców.

Teraz czas chyba na największą atrakcję Włodawy, dawne synagogi i dom pokahalny. Synagogi we Włodawie tworzą jeden z najcenniejszych i najlepiej zachowanych zespołów zabytków kultury żydowskiej w Polsce. Kompleks obejmuje trzy budynki należące niegdyś do miejscowej gminy żydowskiej: Wielką Synagogę, Małą Synagogę (bet ha-midrasz) oraz dawny dom pokahalny. Obecnie mieści się tam Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie.

Najbardziej imponującym obiektem jest Wielka Synagoga, wzniesiona w latach 1764–1774 dzięki staraniom społeczności żydowskiej i wsparciu rodu Czartoryskich. Reprezentuje późnobarokową architekturę synagogalną i należy do najcenniejszych zabytków tego typu w Polsce. Jej projekt przypisuje się najczęściej architektowi Paweł Antoni Fontana. Wnętrze posiada charakterystyczny układ dziewięciopolowy wsparty na czterech filarach. Zachowały się cenne elementy wyposażenia, m.in. stiukowy aron ha-kodesz z okresu międzywojennego oraz XVIII-wieczne detale wystroju.

Mała Synagoga, zwana także bet ha-midraszem (domem modlitwy i nauki), powstała pod koniec XVIII wieku. Służyła codziennym nabożeństwom oraz studiowaniu tekstów religijnych. Budynek jest skromniejszy od Wielkiej Synagogi, ale również posiada wysoką wartość historyczną i artystyczną.

Trzecim elementem zespołu jest dom pokahalny, czyli siedziba władz gminy żydowskiej. Obecny budynek pochodzi z 1928 roku i pełnił funkcje administracyjne oraz społeczne dla włodawskiego kahału.

Niedaleko synagogi znajduje się miejski bazarek, poszliśmy zobaczyć, co tam ciekawego można kupić. Ostatecznie od babuszki kupiliśmy wiejskie jajka i powoli wracamy na włodawski rynek.

Rynek we Włodawie to historyczne centrum miasta, zachowujące barokowy układ urbanistyczny z końca XVIII wieku. Ma kształt czworoboku, od którego promieniście odchodzą główne ulice miasta. Jest jednym z najcenniejszych elementów zabytkowego układu przestrzennego Włodawy.

Centralnym i najbardziej charakterystycznym obiektem rynku jest Czworobok – unikatowa budowla handlowa wzniesiona po 1766 roku na miejscu dawnego ratusza. Budynek ma formę zamkniętego kwadratu z wewnętrznym dziedzińcem. Dawniej mieściły się w nim kramy i jatki kupieckie, a do środka prowadziły dwie bramy wjazdowe. Uważany jest za zabytek wyjątkowy w skali kraju.

Wokół rynku zachowało się kilkanaście klasycystycznych kamienic z przełomu XVIII i XIX wieku, które nadają temu miejscu historyczny charakter. Rynek był przez stulecia centrum handlu i życia społecznego wielokulturowej Włodawy, zamieszkanej przez Polaków, Rusinów i Żydów.

Obecnie rynek jest odnowioną przestrzenią publiczną z fontannami, miejscami do odpoczynku oraz pomnikami. Stanowi popularne miejsce spacerów mieszkańców i punkt wyjścia do zwiedzania najważniejszych zabytków miasta.

I najważniejszy punkt dnia podpisanie umowy notarialnej na zakup siedliska. O umówionej godzinie stawili się sprzedający, w postaci 6 osobowego rodzeństwa i mogliśmy przejść do formalności u Notariusza. Trochę to trwało, bo to nie była umowa przedwstępna, tylko już właściwa, ale warunkowa, ze względu na areał, który przekracza pół hektara. Zgodę na taki zakup musi wyrazić KOWR, który ma pierwszeństwo wykupu. To tylko formalność, która wydłuża proces finalizacji, bo instytucja nie skupuje gruntów zabudowanych. No ale poczekać trzeba i oficjalnie KOWR ma na to miesiąc. Będziemy próbowali wnioskować o szybsze rozpatrzenie naszej sprawy, może się uda. Ponoć czasami potrafią to zrobić w kilka dni. Zobaczymy. Teraz i tak potrzebujemy chwili czasu, bo musimy wrócić na Mazury zrobić Zlot Grupy Biwakowej.

Umowa podpisana, to możemy powoli ruszać w kierunku Mazur, trochę przez Mazowsze, trochę przez Podlasie. Dziś chcemy sobie puknąć ze 150 km, oczywiście jak coś ciekawego trafi się po drodze, to z przystankiem na zwiedzanie.

Długo nie czekaliśmy i w wiosce Hanna zatrzymaliśmy się zobaczyć piękny drewniany kościół. Drewniany kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Hannie to jeden z najcenniejszych zabytków sakralnych Polesia Lubelskiego.

Choć o świątyni w Hannie wspominają źródła już w XVII wieku, obecny drewniany kościół został wzniesiony w latach 1739–1742 z fundacji Hieronim Florian Radziwiłł jako cerkiew unicka. Wyposażanie świątyni zakończono około 1750 roku. W okresie zaborów, po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej przez władze carskie, cerkiew zamieniono na prawosławną. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku budowla została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki, a w 1924 roku utworzono przy niej parafię.

Świątynia jest drewniana, o konstrukcji zrębowej, posadowiona na podmurówce. Ma układ trójdzielny: prezbiterium, nawę i babiniec. W kolejnych latach była rozbudowywana o kaplicę, zakrystię, skarbiec i przedsionek. Charakterystycznym elementem są wysokie dachy zwieńczone trzema kopulastymi wieżyczkami, łączące tradycje architektury zachodniej i wschodniej.

Największą wartość artystyczną przedstawia zachowane barokowe wyposażenie oraz XVIII-wieczna polichromia wykonana na płótnie przyklejonym do ścian i stropu. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Hanneńskiej, będący kopią ikony Matki Bożej Poczajowskiej, otaczany lokalnym kultem.

Obok kościoła stoi zabytkowa drewniana dzwonnica z 1739 roku. Do zespołu należy także stary cmentarz z drewnianą kaplicą św. Anny z 1880 roku. Cały kompleks jest wpisany do rejestru zabytków i stanowi ważny element dziedzictwa kulturowego regionu. Obok kompleksu zachowały się też ciekawe tradycyjne, drewniane chaty, w jednej urządzono karczmę.

Ujechaliśmy jeszcze trochę i zaczęliśmy się rozglądać za miejscem na biwak. Fajne miejsce w lesie znaleźliśmy koło wioski Jeziory. Miało tu być jeszcze śródleśne jeziorko, ale wyschło. Teraz można odsapnąć po emocjonującym dniu i zrobić małą uroczystość z szampanem. Potem to już będzie miesiąc parapetówek 😉