Poranek na Krowim Bagnie, liczyłem, że o świcie wyjdą na popas jakieś zwierzęta, ale nic ciekawego się nie działo, poza bocianem, co sobie siedział na dachu wieży widokowej. Jemy śniadanie i przy kawie planujemy dzień. Główny cel to ścieżka przyrodnicza „Perehod”.
No to jedziemy. Po drodze mamy nasze siedlisko, więc wpadamy się jeszcze zastanowić, czy na pewno dobrze robimy, bo jutro już notariusz 😉
Jednak jesteśmy na tak, więc jedziemy dalej. W wiosce Stary Brus rzucamy okiem na miejscowy kościół. Kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Starym Brusie to jeden z najcenniejszych zabytków sakralnych Polesia Lubelskiego. Świątynia znajduje się w miejscowości Stary Brus i pełni funkcję kościoła parafialnego parafii erygowanej w 1919 roku.
Obecny kościół został wzniesiony w latach 1805–1807 jako murowana cerkiew unicka. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości świątynię w 1918 roku przekazano Kościołowi rzymskokatolickiemu i rekoncyliowano, a rok później utworzono parafię pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej.
W okresie międzywojennym oraz po II wojnie światowej kościół był rozbudowywany i modernizowany. Dobudowano nowe prezbiterium, zmieniono orientację budynku o 90 stopni, powiększono wnętrze oraz przebudowano sklepienie. W latach 70. XX wieku przeprowadzono kolejne prace związane z dostosowaniem wnętrza do wymogów liturgii posoborowej.
Świątynia jest budowlą murowaną o planie krzyża. Łączy cechy architektury sakralnej obrządku wschodniego i zachodniego, co wynika z jej unickiego pochodzenia. Obok kościoła znajduje się klasycystyczna dzwonnica z początku XIX wieku, wzniesiona na rzucie trójkąta.
Po drodze zachodzimy też na stary cmentarz prawosławny w wiosce Włoskowola. Jest cennym świadectwem wielokulturowej historii Polesia Lubelskiego i dawnej obecności społeczności prawosławnej na tym terenie. Cmentarz powstał jako nekropolia parafialna związana z nieistniejącą już cerkwią prawosławną, która znajdowała się we wschodniej części miejscowości. Po II wojnie światowej i zmianach ludnościowych nekropolia przestała być użytkowana.
Najcenniejszym elementem założenia jest murowana kaplica cmentarna pod wezwaniem św. Michała Archanioła, pochodząca z początku XX wieku. Na terenie cmentarza zachowało się również kilkanaście historycznych nagrobków, w tym XIX-wieczne pomniki kamienne oraz pozostałości dawnych krzyży. W XXI wieku część obiektu została uporządkowana, odnowiono wybrane nagrobki i wykonano ogrodzenie, co pomogło zabezpieczyć zabytek przed dalszą degradacją.
Docieramy do Pieszowoli, gdzie zaczyna się nasza ścieżka, ale zaczyna coraz bardziej padać. Rano radar pokazywał bardziej optymistyczne symulacje, ale teraz się pokiełbasiło. Trasa dosyć długa, więc wycieczkę odkładamy na inny dzień, bo dziś aura może nam nieźle zmoczyć dupska.
No to co robimy? Jutro musimy być we Włodawie u notariusza, więc jedziemy bliżej miasta do Sobiborskiego Parku Krajobrazowego. Sobiborski Park Krajobrazowy to jeden z najcenniejszych obszarów przyrodniczych województwa lubelskiego, położony w powiecie włodawskim, przy granicy z Białorusią. Został utworzony w 1983 roku w celu ochrony wyjątkowych walorów Lasów Sobiborskich, licznych jezior, torfowisk oraz doliny Bugu. Powierzchnia parku wynosi około 11 tys. ha.
Park obejmuje tereny gmin Włodawa, Hańsk i Wola Uhruska. Dominują tu rozległe równiny pochodzenia wodnolodowcowego porośnięte lasami sosnowymi, brzozowymi i olszowymi. Charakterystycznym elementem krajobrazu są bagna, torfowiska oraz śródleśne jeziora. Wschodnią granicę parku wyznacza naturalnie meandrująca rzeka Bug.
Obszar ten jest ostoją wielu rzadkich gatunków roślin i zwierząt. Szczególnie cenny jest występujący tutaj żółw błotny, od którego nazwę wziął rezerwat „Żółwiowe Błota”. Spotkać można również bielika, orlika krzykliwego, bociana czarnego i cietrzewia.
Na terenie parku utworzono sześć rezerwatów przyrody: Żółwiowe Błota, Brudzieniec, Jezioro Orchowe, Magazyn Małoziemce i Trzy Jeziora. Ten ostatni wybieramy na spacer.
Rezerwat został utworzony w 1996 roku w celu ochrony unikatowych ekosystemów wodnych, torfowiskowych i leśnych. Powierzchnia rezerwatu wynosi około 751 ha, co czyni go jednym z największych rezerwatów Sobiborskiego Parku Krajobrazowego. Obejmuje trzy śródleśne jeziora tworzące wspólny system hydrologiczny: Jezioro Brudno, Jezioro Płotycze i Jezioro Brudzieniec. Jeziora są połączone rozległymi torfowiskami niskimi, przejściowymi i wysokimi. Teren jest trudno dostępny ze względu na bagna, mokradła i podmokłe lasy, dzięki czemu zachował wysoki stopień naturalności.
Rezerwat słynie z występowania wielu rzadkich i chronionych gatunków roślin torfowiskowych, m.in.: wierzby lapońskiej i borówkolistnej, brzozy niskiej, rosiczki okrągłolistnej, aldrowandy pęcherzykowatej – bardzo rzadkiej rośliny owadożernej występującej w jeziorze Płotycze. W ostępach rezerwatu żyją liczne gatunki zwierząt związane z mokradłami i starymi lasami: bocian czarny, puchacz, orlik krzykliwy, dzięcioł czarny i białogrzbiety, łoś, dzik oraz wiele gatunków płazów i owadów związanych z torfowiskami.
W sąsiedztwie Jeziora Brudzieniec mamy fajną wiatę i miejsce na nocleg, więc sobie tu zostaniemy. Zasięgu brak, ale mamy starlinka, więc możemy nadawać 😉 Troszkę pracy, troszkę relaksu i pomidorówka, bo dawno nie jedliśmy.
Odkryj więcej z Czas na Life
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.