Rano po śniadaniu wybraliśmy się na spacer po miasteczku, nad którym nocowaliśmy. Montemor-o-Novo to gmina i miasto położone w regionie Alentejo, około 30 kilometrów na zachód od miasta Évora. Jest to ważne miasto, które w 1160 r. zostało odbite od Maurów i ponownie zaludnione przez D. Sancho I w 1201 r. Było siedzibą Kortezów, zwołanych przez João II w 1477 r. i przez D. Manuela I w 1495 r. Wkrótce po markizie Montemor-o-Novo, syn książąt Brangaça, musiał uciekać do Hiszpanii, gdy odkryto, że spiskuje przeciwko życiu D. João II. W XV i XVI wieku był rezydencją kilku królów, posiadał cztery parafie i aż osiem klasztorów, co świadczy o jego wielkim znaczeniu. Na szczycie miasta znajduje się imponujący zamek Montemor-o-Novo , do którego można dostać się przez Porta da Vila. W drodze z zamku do miasta znajdziesz stary klasztor São Domingos , w którym mieści się muzeum archeologii i etnologii. Inne ciekawe świątynie w mieście to Iglesia da Misericórdia z portalem manuelińskim i pietą z polichromowanego marmuru z XV wieku; Iglesia do Calvario, której zakrystia z 1716 roku jest całkowicie pokryta płytkami; i Sanktuarium Matki Bożej Nawiedzenia.
Jedziemy dalej na wschód do miasteczka Arraiolos. Parkujemy za murami zamku i oglądamy pozostałości budowli. Zamek Arraiolos to okrągła warownia, w której wyróżniają się Torre del Homenaje i Wieża Zegarowa, zbudowana w stylu manuelińskim. W centrum otoczonego murami obszaru można odwiedzić stary kościół parafialny z XVI wieku. XVI.
Samo Arraiolos zrobiło na nas duże wrażenie. Wąskie uliczki otaczają malutkie domki z wielkimi kominami. Są przeważnie pomalowane na biało z pomarańczowymi lub błękitnymi pasami. Założenie Arraiolos w roku 300 p.n.e. przypisuje się Celtom lub jakiemuś miejscowemu plemieniu. Jego XIV-wieczny zamek stoi w najwyżej położonej części miasta, jest również znany pod nazwą Paço dos Alcaides i wyróżnia się jako jeden z nielicznych okrągłych zamków na świecie. Tradycyjne domy w Arraiolos według legendy pomalowane w niebieski pasek, aby odstraszyć diabła. Plac Pelourinho i pręgierz, to centrum miasteczka. Kamienna kolumna umieszczona była miejscem, gdzie przestępcy byli karani. Nazwa tego miasta znana jest na całym świecie dzięki słynnym dywanom Arraiolos, produkowanym tu ręcznie, a wzmiankowanym już w dokumentach z XVI wieku. Prace te zdobią niezliczone dwory i pałace w całej Portugalii. Ich próbkę można zobaczyć w tutejszym kościele. Rodzaj zastosowanego rysunku dzieli się na 3 okresy: I (XVIII w.) z kompozycjami o wpływach dekoracyjnych z perskich gobelinów (uważanymi za najlepsze przykłady), II (XVIII w.) z rysunkami o popularnej inspiracji, takimi jak postacie czy zwierzęta, oraz III (koniec XVIII/XIX w.) z kompozycjami mniej ozdobnymi, a bardziej stylizowanymi.
Dawno nie było kącika botanicznego, więc dziś Mimozo palisander. Mimoza jacaranda to drzewo ozdobne z rodziny Bignoniaceae, pochodzące z Argentyny, Boliwii i południowej Brazylii, które jest zagrożone w swoim naturalnym środowisku. Jest jednym z niewielu drzew, które mają tę samą nazwę zwyczajową w prawie wszystkich językach świata. Co więcej, ma dwie nazwy naukowe, ponieważ w 1822 roku została zidentyfikowana przez dwie osoby, które nadali jej różne nazwy naukowe: jacaranda mimosifolia i jacaranda rotundifolia.
Ostatni na dziś punkt, to Cromeleque de Vale Maria do Meio. 34 menhiry tworzące tę zagrodę zostały w większości wyrzeźbione z granitu, mają przeważnie jajowatą morfologię i średnią długość około 1,74 m. Kamienny krąg został odkryty dopiero w 1993 r. i wykopany przez Manuela Calado i studentów Uniwersytetu Lizbońskiego w 1994 r. Układ kamienny został najwyraźniej zniszczony przez tysiąclecia rolnictwa w tym rejonie prawdopodobnie sięgającego czasów rzymskich. Niektóre kamienie mają rzeźby, w tym okręgi i półksiężyce, podobne do innych cromeleques w pobliżu.
Miejsce to otoczone jest hektarami upraw dębu korkowego. to wiecznie zielone, rozłożyste drzew, rosnące w Afryce północnej i Europie południowej. Z kory wytwarzany jest korek. W celu zdobycia korka wykorzystuje się jedynie korę tego drzewa, a dokładnie – jej zewnętrzną, obumarłą część. Podczas okorowywania zdejmuje się płatami zewnętrzną warstwę, bez uszkadzania wewnętrznej części regenerującej korę. Zabieg jest całkowicie bezpieczny dla drzewa. Kolejne okorowanie może nastąpić dopiero po 9–12 latach, gdy zarosną poprzednie nacięcia i kora zregeneruje się. Korę pozyskuje się po raz pierwszy z drzew, które osiągnęły minimum 25 lat. W ciągu życia pojedynczego drzewa pozyskuje się korek zwykle 12 razy. Drzewo osiąga wiek 150–250 lat. Dąb korkowy jest uprawiany w Hiszpanii, Portugalii, Algierii, Maroko, Francji, Włoszech i Tunezji.
W tak ciekawym miejscu postanowiliśmy zostać na nocleg. Mamy nadzieję, że w nocy nie nawiedzą nas duchy z kamiennych kręgów 😉 Było sporo czasu, więc Kasia nastawiła dziś gulasz. Wieprzowy, bo nasza kuchenka ma taki płomień, że wołowy na takim ogniu dusił by się dwa dni.
Odkryj więcej z Czas na Life
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.