Norynberga

Dzisiejszy dzień zaczęliśmy od Zamku Wolfsberg. To pozostałości dawnego zamku z okresu późnego średniowiecza , który wznosi się wysoko nad doliną Trubach nad wsią Wolfsberg. Zamek został prawdopodobnie zbudowany około 1150 roku przez wolnych rycerzy Wolfsberga. Został zniszczony po raz pierwszy w 1388 r. podczas wojny miast południowoniemieckich i nie został odbudowany aż do 1408 r. pod rządami Amtmanna Alberta z Egloffstein. Podczas wojny chłopskiej z 1525 r. zamek został ponownie zniszczony i odbudowany w 1547 r. pod rządami Filipa z Egloffstein. Ostatnim właścicielem zamku był Wilhelm z Wiesenthau w 1568 roku. Za jego panowania zamek został bardzo zaniedbany, tak że gdy w 1609 roku powrócił do biskupstwa, był niezamieszkany i zniszczony. Podczas wojny trzydziestoletniej , w latach 1631 i 1632 miasto zostało zniszczone przez Szwedów, a w 1633 roku przez kawalerię Tilly’ego oraz wojska elektorskie Bawarii. W 1803 roku zamek został przejęty przez państwo bawarskie, które pozwoliło mu stać pustym. W 1823 roku został sprzedany za 50 guldenów kamieniarzowi Müllerowi z Brunn. Podarował go swojemu zięciowi, który zburzył zamek i sprzedał go po kawałku. Dziś górne mury obronne są stale dostępne dla zwiedzających i pełnią funkcję punktu widokowego.

Kolejnym miejscem były ruiny Zamku Wildenfels. Według aktualnej wiedzy zamek został wzniesiony, być może w miejscu wcześniejszej budowli, w latach 1290-1300 przez ród z Wildenstein. W 1525 roku zamek został doszczętnie zniszczony podczas wojny chłopskiej . Po odbudowie przez mieszkańców Norymbergi został ponownie zniszczony w 1553 roku podczas drugiej wojny margrabiej przez margrabiego Albrechta Alcibiadesa i nie został później odbudowany.

U podnóża zamku znajduje się portal jaskiniowy „Burghöhle in Wildenfels”, który prawdopodobnie służył jako pomieszczenie piwniczne.

Ogromnego Fortu Rothenberg nie udało nam się zobaczyć w całości, gdyż był zamknięty. Musieliśmy się zadowolić tylko widokiem murów. Na miejscu twierdzy pierwotnie stał średniowieczny zamek. Rothenberg był później własnością burgrabiów Norymbergi, a następnie cesarza Karola IV, który jako król Czech uzyskał w ten sposób nową placówkę. W 1401 r. król Ruprecht przejął zamek od króla Wacława w Czechach. Podczas wojny trzydziestoletniej zamek był okupowany przez wojska bawarskie. Podczas hiszpańskiej wojny o sukcesję, silnie ufortyfikowany zamek został zdobyty w 1703 roku przez wojska cesarskie i całkowicie zniszczony. Po traktacie pokojowym z 1714 r. elektor Max Emanuel odbudował ją jako jeszcze potężniejszą twierdzę, która udowodniła swoją wartość w austriackiej wojnie o sukcesję, kiedy wytrzymała atak armii austriackiej. Po wojnach napoleońskich twierdza straciła na znaczeniu, a w 1841 r. została opuszczona i popadła w ruinę.

Ostatnim dzisiejszym celem była Norynberga. Zwiedzanie starej części miasta zostawiliśmy sobie na jutro, a dziś zobaczyliśmy mniej chlubne zabytki. Rozległym parkiem ruszyliśmy w kierunku Zeppelintribüne.

Zeppelintribüne to trybuna zbudowana w latach 1935–1937 na terenie zgromadzeń partii nazistowskiej. 27 sierpnia 1909 roku w miejscu trybuny, od której pochodzi obecna nazwa, wylądował sterowiec. W 1926 roku utworzono tu miejski teren sportowo-rekreacyjny według planów Alberta Henselmanna. Powstały ścianki trybun i związana z nimi łąka gimnastyczna. W latach 1927–1929 sąsiedni teren, Luitpoldhain, stał się miejscem konferencji partyjnych NSDAP, dlatego też w 1933 roku zdecydowano o ponownym zorganizowaniu tu konferencji partyjnych, choć po raz pierwszy zdecydowano się wykorzystać większą salę gimnastyczną. na polu Zeppelinów. W 1934 r. w tym miejscu ponownie odbyła się konferencja partyjna. W tamtym czasie trybuny były jeszcze w dużej mierze wykonane z drewna, dlatego też Adolf Hitler w tym samym roku podjął decyzję o zastąpieniu starych budynków budynkami kamiennymi. Plany sporządzone przez Alberta Speera zostały ukończone już w 1935 roku. Remont zakończono w dużej mierze w 1935 r. Trybuna główna przetrwała wojnę bez szwanku, uległa jednak zniszczeniom 20 kwietnia 1945 r. w wyniku wysadzenia monumentalnej swastyki. Wewnątrz znajduje się hala zwana Złotą Salą o powierzchni około 335 m². Ściany i podłoga tej sali pokryte są marmurowymi płytami Lahn. Nazwa pochodzi od wysokiego na 7,8 metra sufitu, który ozdobiony jest mieniącymi się złotymi mozaikami autorstwa Hermanna Kaspara. Obecnie Salę Złotą można zwiedzać wyłącznie w ramach zwiedzania z przewodnikiem.

Kongresshalle Nürnberg. Sala Kongresowa to niedokończony budynek położony na terenie zgromadzeń partii nazistowskiej w Norymberdze. Jest to największy zachowany zabytek imperialnej architektury narodowego socjalizmu i, po Prorze, drugi co do wielkości zachowany monumentalny budynek narodowego socjalizmu w Niemczech. Jak wynika z dokumentu wmurowania kamienia węgielnego, miał on być miejscem zjazdu partii NSDAP przez tysiące lat i służyć jako miejsce przechowywania regaliów cesarskich. Obecnie obiekt jest w remoncie, udostępniony jest tylko jeden punkt widokowy na dziedziniec i małe muzeum.

Znaleźliśmy też czas na dobre piwko 😉

Große Straße wróciliśmy do kampera. Według planów architekta Alberta Speera Große Straße była centralną osią terenów zjazdów partii nazistowskiej. Ma szerokość 60 m i długość powinna wynosić 2 km. Zrealizowano 1,5 km. Tylko w tym celu trzeba było ułożyć 60 000 płyt granitowych. Speer zrównał Große Straße z zamkiem cesarskim na starym mieście, aby stworzyć symboliczne połączenie z tą ulicą paradną między średniowieczną Norymbergą jako miastem królewskiego sejmu cesarskiego a Norymbergą jako „miastem zjazdów partii cesarskiej”. Po zakończeniu wojny w 1945 roku armia amerykańska wykorzystała Große Strasse jako tymczasowe lotnisko.