Dziś daliśmy sobie trochę wytchnienia i nasz program zwiedzania był dosyć krótki. Rano o wschodzie słońca jeszcze jedna wizyta na Plaży Katedr. Tym razem w czasie przypływu plaża była całkowicie zalana, a fale rozbijały się o skały, pomiędzy którymi wczoraj spacerowaliśmy. Trzeba przyznać, że w czasie przypływu miejsce to nie robi aż takiego wrażenia jak w czasie odpływu.
Lecimy dalej na zachód, w Foz zrobiliśmy serwis kampera, uzupełniliśmy zakupy i udaliśmy się do Castro of Fazouro. To stary fort datowany go na okres od I do III wieku naszej ery. Szacuje się, że całkowita powierzchnia fortu wynosi około 700 m², a odkopana część zlokalizowana jest w jego północnej części. Powierzchnia ta została zmniejszona z powodu erozji morskiej, która spowodowała zniknięcie w kierunku morza od 25 do 30 metrów lądu. Poza budownictwem o rzucie owalnym, przeważają budynki o rzucie kwadratu, z kątowymi lub zaokrąglonymi narożnikami. Pomiędzy nimi znajdują się patio lub wybrukowane przejścia. Budynki prawdopodobnie tworzyły niewielkie grupy, należące do jednostek rodzinnych. Wewnątrz domów zachowały się pozostałości kominków. Fort został odkopany i zbadany w latach 1963 i 1965.
Do San Cibrao zajechaliśmy z zamiarem noclegu i małego spaceru po miasteczku. Miasto okazało się mało ciekawe tak samo jak i miejsce na biwak. Rzuciliśmy więc okiem na latarnię morską Faro de Punta Atalaia i pojechaliśmy dalej.
Cantís de Papel, czyli miejsce o nazwie Papierowe Kilify było tym czego szukamy. Piękne widoki i fajne miejsce na biwak. Papierowe Klify, położone niedaleko Punta de Morás, to wspaniałe formacje z granitowych skał, o niezwykłej urodzie. Mają wysokość około 40 m, zostały wyrzeźbione przez działanie wiatru i siłę morza na przestrzeni wieków. Jego nazwa wzięła się od jego wyglądu, tworzącego fałdy, i fantazyjne niepowtarzalne kształty, które przywodzą na myśl papiery. Z punktu i przylądka Morás będziemy obserwować wysepki Farallon na wschodzie, a na zachodzie możemy nawet dojść pieszo do wysepki Ansarón i Las Salseiras w kierunku Punta Arxente. Stanowią część skalistego, postrzępionego, krętego i stromego wybrzeża, które jest chronione przez Obszar Specjalnej Ochrony Zachodniego Wybrzeża Morskiego oraz przez Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków. Wyspa Ansaron o powierzchni 10 hektarów jest jedną z największych wysp na wybrzeżu Lugo, osiągającą około 80 metrów wysokości, z bardzo bogatymi klifami, producentami pąkli i kamiennych ośmiornic. Ponadto jego ochrona wynika z jego znaczenia jako miejsca lęgowego ptaków morskich, takich jak mewa żółtonoga, kudły i ostrygojady, które obecnie gniazdują wyłącznie na tym wybrzeżu Galicji, będącej najbardziej wysuniętą na południowy zachód populacją w Europie.
W takim też ciekawym miejscu zostaliśmy na nocleg. Kasia na obiad zrobiła pyszne mielońce, które miały być wczoraj 😉 Rozważamy zostać tu na kolejny dzień, gdyż prognozy na jutro nie są fajne, ma bardzo silnie wiać, a w nocy ma być potężny opad deszczu. Tutaj jesteśmy osłonięci od wiatrów i nie grozi nam raczej jak by co powódź błyskawiczna. Natomiast dziś mieliśmy całkiem sympatyczny dzień. Po południu były 24 stopnie ciepła, ale chłodny wiatr zmniejszał poczucie komfortu. Jutro w dzień ma być jeszcze nieźle ale bardziej wietrznie. Zobaczymy.
Dziś w kąciku botanicznym Eriocapitella hupehensis, czyli zawilec japoński. Osiąga wielkość od 60 cm do 1,1 m wysokości i kwitnie nieprzerwanie przez kilka tygodni. Liście mają trzy listki. Kwiaty mają szerokość 40-60 mm, z różowymi lub białymi działkami i licznymi żółtymi pręcikami, które kwitną od połowy lata do jesieni. Pochodzi ze środkowych Chin, choć od setek lat jest naturalizowany w Japonii. W 1844 roku Robert Fortune przywiózł tę roślinę do Anglii z Chin i tak rozprzestrzeniła się w Europie.
Odkryj więcej z Czas na Life
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.