Dzisiejszy dzień, to przejazd przez Parc naturel régional du Doubs Horloger, to
regionalny park przyrody we wschodniej Francji. Leży w masywie Jury i integruje kilka jednostek krajobrazowych, w tym górną dolinę Doubs, dolinę Dessoubre, dolinę Morteau oraz płaskowyże Maîche, Le Russey i Belleherbe. Jego nazwa nawiązuje do głównej działalności tego obszaru geograficznego, kolebki francuskiego zegarmistrzostwa położonej w sercu łuku Jury Francusko-Szwajcarskiej, której wiedza w zakresie mechaniki zegarmistrzowskiej została wpisana przez UNESCO
na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości w 2020 roku.
Pierwszym miejscem, które zobaczyliśmy, to Jaskinia – kaplica Remonot. To to katolickie miejsce kultu zlokalizowane w jaskini, niedaleko miasta Combes. Wzmianki o tej jaskini pojawiają się już w XII w. , lecz już od VIII w. użytkowali ją pustelnicy ewangelizujący region Haut -Doubs. Po pustelni była to kaplica z XVII wieku. Po roku 1832 niedaleko jaskini wybudowano kościół. Kaplicę-jaskinię poświęcono w 1863 roku.
Jaskinia z kaplicą, leży na początku wąwozu Défilé du Coin de la Roche, którym podążaliśmy przez 11 kilometrów. Rzeka Doubs wije się pomiędzy dwiema stromymi skalnymi ścianami, tworząc krajobraz przypominający kanion. Szczególnie górna część rzeki prezentuje piękne wapienne klify.
Ostatnim punktem dzisiejszego dnia był Château de Joux. Ze względu na swoje strategiczne położenie Château de Joux był często zmuszony do ufortyfikowania się. Położony przy wejściu do Cluse de Pontarlier, znajdował się właściwie na jedynej „naturalnej” ścieżce, która umożliwiała łatwe przekroczenie Jury. Interes królestwa francuskiego był zatem dwojaki: umożliwienie przejścia swoim armiom w przypadku wojny (przejście to było znane od czasów Cesarstwa Rzymskiego), ale także umożliwienie wymiany żywności z krajami sąsiednimi (zwłaszcza Szwajcarią i Włochami) oraz pobierania opłaty. Dzięki handlowi solą wydobywaną niedaleko (w Grande Saline w Salins-les-Bains) droga stała się niezbędnym (pod każdym względem) miejscem handlowym , którego trzeba było bronić za wszelką cenę. Mury zamku w ciągu swojego życia były przesuwane pięciokrotnie, aby je powiększać, modernizować i wzmacniać. W wojnach 1814 i 1871 roku zamek musiał bronić się przed najazdami. Historia zamku jako twierdzy wojskowej zakończyła się w 1940 roku, gdy przez osiem dni
skutecznie stawiał opór niemieckiemu Wehrmachtowi.
Pod zamkiem zostaliśmy też na nocleg.
Odkryj więcej z Czas na Life
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.