Góry Ceahlău

Dziś po śniadaniu 5 kilometrowa wycieczka piesza do Groty Niedźwiedziej i Jaskini Lodowej, ale to nie te w Apuseni, tylko w okolicy Borsec.

Peștera Urșilor din Borsec to niewielka, ale malownicza jaskinia krasowa położona w rejonie uzdrowiska Borsec, w Górach Giurgeu. Jest to stosunkowo niewielka jaskinia, o długości około 60 metrów, z dwiema głównymi komorami. Nawiązuje do faktu, że dawniej mogła być schronieniem dla niedźwiedzi brunatnych, licznie występujących w tych górach.

Dalej szlak wiedzie przez dawny kamieniołom Cariera de Travertinǎ, która leży we wschodniej części rezerwatu „Scaunul Rotund”. Zajmuje obszar około 40 ha, a jego złoże pochodzi z epoki czwartorzędu i ma grubość około 100 metrów. Travertin powstał przez wytrącanie się węglanu wapnia i magnezu z bogatych w minerały wód wypływających w tym rejonie. Wydobycie rozpoczęto już w 1819 roku. Travertin był cenną ozdobną skałą, eksportowaną i używaną m.in. do wykończeń fasad prestiżowych obiektów w Rumunii – takie jak Casa Presei czy Casa Parlamentului – a także w stacjach metra w Bukareszcie. Przetwarzano tu również węglan wapnia i magnezu do pasz dla zwierząt. W 2004 r. zaprzestano wydobycia, ze względu na ochronę zasobów wód mineralnych i wyczerpywanie się złoża.

Ostatnia na szlaku jaskinia o nazwie Peștera de Gheață, czyli lodowa. Jest to niewielka jaskinia krasowa o długości około 60 metrów. Jej największą osobliwością jest to, że przez cały rok można w niej znaleźć płaty lodu i lodowe formacje, które utrzymują się nawet w cieplejszych miesiącach. Lodowe nacieki i stalaktyty tworzą wyjątkowy, baśniowy klimat. W lipcu jednak lodu nie uświadczyliśmy.

Wracając do Borsec możemy zobaczyć jeszcze jedno ciekawe miejsce, to Mofetă Borsec. To naturalne źródło wydobywającego się się z ziemi dwutlenku węgla (CO₂) Można tu zażyć tzw. „suchej kąpieli gazowej”. Mofeta to pomieszczenie w formie amfiteatru – stopnie umożliwiają zejście w dół, gdzie gromadzi się cięższy gaz (głównie CO₂, ale także śladowe ilości siarkowodoru, amoniaku, radonu). Terapia polega na „półkąpieli” – pacjent stoi od pasa w dół, a w dawce kontrolowanej przez lekarza balneologa, z czasem, zaczynając od 5–15 minut, do 20–30 minut dziennie. Często terapia trwa 10–28 dni .

Wracamy do kampera i jedziemy sobie dalej w kierunku Gór Ceahlău, zwiedzając po drodze cerkiewki i monastyry. Pierwszy z nich to Biserica de lemn Sf. Arh. Mihail și Gavriil w Tulgheș. To zabytkowa cerkiew prawosławna, wzniesiona w 1856 roku i poświęcona Archaniołom Michałowi i Gabrielowi. Świątynia ta jest typowym przykładem drewnianego budownictwa sakralnego charakterystycznego dla regionu Mołdawii i północno-wschodniej Transylwanii. Zbudowana została z bali modrzewiowych, w tradycyjnej technologii zrębowej. Dach cerkwi, pokryty gontem, ma charakterystyczny kształt z wysoką, smukłą wieżą nad przedsionkiem, która pełni także funkcję dzwonnicy. Wnętrze cerkwi jest skromne, ale niezwykle malownicze – zachowały się tu fragmenty oryginalnej polichromii oraz zabytkowy ikonostas z XIX wieku, ozdobiony ikonami przedstawiającymi Chrystusa, Bogurodzicę, świętych i sceny biblijne. Ikonostas, wykonany z drewna, odznacza się tradycyjnym układem i subtelnym zdobnictwem. Przy cerkwi znajduje się cmentarz z I Wojny Światowej.

Teraz kolej na Mănăstirea Maica Domnului – Portărița w Pintic. To współczesne miejsce, założone w 1992 roku przez archidiakona Gheorghe Babuta, odzwierciedlające duchowość Góry Athos na rumuńskiej ziemi. Malunki ścienne zostały namalowane przez Ioana Popa z Țara Oașului.

Kolejna drewniana cerkiew to Biserica de lemn Tuturor Sfinților w Grințieș. Świątynia została zbudowana w 1793 roku i jest typowym przykładem tradycyjnej architektury sakralnej z regionu Mołdawii. Została wzniesiona w całości z drewna, co nadaje jej szczególny, rustykalny charakter i harmonijnie wpisuje się w górski krajobraz okolicy. Kościół ma prostą konstrukcję, na planie prostokąta, z wyodrębnionym przedsionkiem (pronaos), nawą i sanktuarium (altar). Dach jest pokryty gontem, a na jego szczycie znajduje się niewielka wieżyczka z krzyżem. Wnętrze zdobi polichromia oraz tradycyjne malowidła ikonograficzne, które przedstawiają sceny biblijne i świętych, zgodnie z kanonami prawosławnej sztuki sakralnej.

Ostatnia dziś drewniana świątynia znajduje się w wiosce Bistricioara. O dziwo była otwarta, więc mogliśmy zobaczyć piękne stare wnętrze. Świątynia została wzniesiona w XVIII wieku (najczęściej podaje się rok 1775), a jej konstrukcja opiera się na klasycznej technice zrębowej – drewniane belki są układane poziomo i łączone bez użycia gwoździ. Dach cerkwi jest dwuspadowy i pokryty gontem, co nadaje jej typowy dla tego regionu, malowniczy wygląd. Wnętrze cerkwi jest skromne, ale bardzo nastrojowe. Znajdują się w nim ręcznie malowane ikony i ikonostas, które przetrwały z dawnych czasów i mają dużą wartość historyczną oraz artystyczną. Ściany zdobią również fragmenty malowideł, które przedstawiają sceny biblijne.

I tak dotarliśmy do dzisiejszego celu Jeziora Bicaz, gdzie zaplanowany mieliśmy biwak. Jezioro Bicaz zostało utworzone w latach 1950–1960 w wyniku budowy potężnej zapory wodnej w miejscowości Bicaz. Celem budowy było wytwarzanie energii elektrycznej w elektrowni wodnej oraz ochrona przeciwpowodziowa. Powierzchnia jeziora to około 33 km², a maksymalna głębokość: ok. 97 m. W wiosce Ceahlău jest darmowe pole biwakowe, z którego skorzystaliśmy. Nie liczyliśmy, że będzie tu pusto, bo są wakacje i w dodatku sobota. Mimo sporej ilości kamperów i przyczep jest tu nawet spokojnie i cicho, więc nie jest źle. Przy polu jest restauracja i to dosyć tania, więc skorzystaliśmy. Za ciorbę fasolową 400 gr, kurczaka grillowanego z frytkami i za da piwa zapłaciliśmy jakieś 56 zł. Niestety kurczakiem musiałem sie podzielić, bo tak sępił, że nie dało rady inaczej 😉