Wczoraj mieliśmy super miejscówkę do plażingu, że nawet stwierdziliśmy, że może zostaniemy jeszcze jeden dzień poleżeć na piasku. Rano pogoda szybko zweryfikowała nasze plany. Mgła i mżawka, no raczej to nie aura do plażowania. Zrobiłem więc tylko spacer do pobliskiego bunkra i trudno jedziemy dalej, coś tam pozwiedzamy i przeczekamy gorszy dzień wykorzystując go na pracę.
Tuż za miejscem gdzie spaliśmy znajduje się Stanowisko archeologiczne Menez Dregan. Nekropolię tę tworzy 5 dolmenów. dolmeny, wydobyte w latach 2001-2006 przez Zakładową Służbę Archeologiczną, przykryte zostały kopcem z suchych kamieni. tworząc skarbiec. Pomnik, datowany na około 3500 rok p.n.e., zawierał ceramikę, krzemień, kamienne topory, paciorki łupków i wazony, które miały towarzyszyć zmarłemu w zaświatach. Zadaszona aleja Pors Poulhan, ten neolityczny pochówek, złożony z 16 filarów ustawionych w dwóch rzędach, pokrytych płytami, został odkopany i odrestaurowany pod koniec lat 80. XX wieku. Jest największym i najdoskonalszym technicznie grobowcem w Finistère. Jedna z płyt osłonowych waży 15 ton. Aleja ma około dwudziestu metrów długości i prawie dwa metry wysokości. Odkryte bogate meble świadczą o dość długim okresie użytkowania, od schyłkowego neolitu po epokę galijsko-rzymską. Oprócz tego na terenie znajduje się tzw chatka celników.
Na plaży de Kermabec zobaczyliśmy sobie bunkry, które pochłonął ocean. Generalnie miejsce przypominało nam plaże w Danii.
Ancienne usine de concassage de galets de Tréguennec. Kruszarnia żwiru Tréguennec to obiekt wojskowy z czasów II wojny światowej , położony nad morzem, w miejscowości Prad ar C’hastell. W 1942 roku Niemcy utworzyli obóz Todt w Tréguennec. Od tego dnia prowadzili znaczące wydobycie otoczaków w celu dostarczenia materiałów budowlanych do robót lokalnych w ogóle, a w szczególności do Wału Atlantyckiego. Nadal można zobaczyć ogromny mur o grubości 2 m i długości 150 m, ruiny zasypów, budynków głównej kruszarki i bunkrów. W okolicy rozsiane są tobruki, czyli schrony pod moździerze lub karabiny maszynowe, a także bunkry dla MG42.
Kalwaria w Tronoën położona jest w Saint-Jean-Trolimon. Kalwaria pochodzi z lat 1450-1460 i stoi przed kaplicą Notre-Dame w Saint-Jean-Trolimon. Jest to najstarsza z sześciu „grands calvaires” Finistère i uważa się, że jest dziełem kilku warsztatów działających w Scaër , głównie „Maître de Tronoën”. Kalwaria na przestrzeni lat uległa znacznej erozji, co nie jest zaskakujące, biorąc pod uwagę jej bliskość do morza i wiatry morskie. Erozja ta sprawia, że niektóre części posągów są trudne do zinterpretowania. Kalwaria składa się z dużego prostokątnego granitowego cokołu lub podstawy o wymiarach 4,50 m na 3,15 m. Wokół tej podstawy znajdują się dwa fryzy, na których znajdują się różne rzeźby, pojedyncze lub w grupach, opowiadające o niektórych wydarzeniach z życia Jezusa, zaczynając od Zwiastowania, kiedy Archanioł Gabriel mówi Maryi Dziewicy , że jest w ciąży z Jezusem Chrystusem. Większość tych posągów jest wykonana z granitu, z wyjątkiem Nawiedzenia , Narodzenia i Pokłonu Trzech Króli , gdzie użyto lokalnego kamienia z Kersanton.
Pointe de la Torche lub Beg an Dorchenn w języku bretońskim oznacza „punkt kopca”. Wcinająca się w ocean La Torche to skalista ostroga, dzika kraina wyznaczająca od południa Zatokę Audierne. Skaliste wychodnie La Torche to miejsce znane surferom i funboarderom. Fale i wiatr są tu zawsze obecne. Ze szlaku roztacza się imponująca panorama całej zatoki. Miejsca megalityczne, w tym kurhan zwieńczony dolmenem korytarzowym i zadaszonym chodnikiem.
W tym miejscu zostaliśmy też na biwak.
Odkryj więcej z Czas na Life
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.