Poranne czynności biwakowe, czyli kawa, śniadanie i pakowanie. Gdy już wszyscy byli gotowi ruszyliśmy do Mokrej Góry, na stację kolejki wąskotorowej, zakupić bilety na przejazd.
Kolejka, to Šarganska Osmica, chyba najfajniejsza i najbardziej widokowa wąskotorówka w Europie. Budowę linii rozpoczęto w 1921 roku, a zakończono w 1925 roku. Była częścią tzw. kolei wąskotorowej Šargan–Vitasi, stanowiącej fragment trasy z Belgradu do Sarajewa. Linia służyła głównie do transportu ludzi i towarów przez górzysty teren Zlatiboru. Została zamknięta w 1974 roku, lecz dzięki staraniom miłośników kolei i wsparciu władz Serbii, w latach 90. i na początku 2000 została odrestaurowana jako atrakcja turystyczna. Nazwa „Šarganska osmica” dosłownie oznacza „ósemkę z Šarganu” i odnosi się do niezwykłego kształtu torów – pętli w formie cyfry 8. Taki układ umożliwia pokonanie dużej różnicy wysokości (około 300 metrów) na krótkim dystansie, bez konieczności użycia zębatej kolei. Dzięki temu pociąg kilkukrotnie przecina własny tor, a pasażerowie mogą obserwować miejsca, przez które już przejechali — z innej wysokości. Trasa liczy około 15 kilometrów i biegnie między stacjami Mokra Gora a Šargan Vitasi. Podczas przejazdu pociąg pokonuje: 22 tunele, 10 mostów, liczne wiadukty i serpentyny. Podróż trwa około 1,5 godziny w obie strony.
Stacja Golubići znajduje się na trasie turystycznej kolei wąskotorowej Šarganska osmica. Została wzniesiona w 2003 roku dla potrzeb filmu reżysera Emir Kusturica pod tytułem „Život je čudo” („Życie jest cudem”). Obecnie służy przede wszystkim jako przystanek turystyczny, częściej punkt widokowy i miejsce robienia zdjęć. Jeśli znasz film Życie jest cudem, stacja ta stanowi dekorację jednej ze scen, co dodaje podróży wymiaru filmowego.
Jedziemy dalej na południe Serbii, by zobaczyć Kanion Uvac. Kanion Uvac to jedno z najpiękniejszych i najbardziej malowniczych miejsc w Serbii, położone w zachodniej części kraju, na pograniczu regionów Zlatibor i Sjenica. Jest to obszar chroniony – Rezerwat Przyrody Uvac (Specijalni rezervat prirode Uvac) – znany ze spektakularnych meandrów rzeki Uvac oraz bogatej przyrody. Rzeka Uvac tworzy tu serię głębokich zakoli i meandrów, które mają charakterystyczny, niemal „wężowy” kształt. Te naturalne zakręty rzeki otoczone są stromymi wapiennymi klifami i zielonymi zboczami. W wyniku budowy zapór powstały tu jeziora, m.in. Jezioro Uvačko, Jezioro Zlatarskie i Jezioro Radoinjsko, które dodają krajobrazowi uroku. Rezerwat Uvac jest szczególnie znany jako siedlisko sępa płowego (Gyps fulvus) – jednego z największych ptaków drapieżnych w Europie. W kanionie żyje obecnie ponad 300 osobników tego gatunku. Dzięki ochronie przyrody populacja sępa, która kiedyś była zagrożona wyginięciem, znacznie się odrodziła. Oprócz sępów można tu spotkać także orły, wydry, wilki i liczne gatunki nietoperzy. Najpopularniejszym punktem widokowym jest Molitva (Modlitwa) – taras z panoramą na najbardziej widowiskowe meandry rzeki. Widok z tego miejsca jest jednym z najczęściej fotografowanych w Serbii.
Niedaleko kanionu znaleźliśmy też polankę na biwak. Dzień był intensywny, wszyscy zmęczeni, ale wykrzesaliśmy jeszcze trochę sił, by posiedzieć przy ognisku.
Odkryj więcej z Czas na Life
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.