Dzień 391 – Ostatnia wieczerza

Wieczorem uruchomiliśmy nową pułapkę na myszy, a raczej lep, bo była to tekturka składana jak książka pokryta lepem. Na środku tacki przygotowaliśmy dla myszona wypasioną wieczerze. Była wędlinka i mieszanka serów. Szwedzki stół skusił gryzonia i rano znalazłem go przyklejonego do „stołu” była to dla szkodnika ostatnia wieczerza.

No to problem mamy z głowy. Za oknem świta i szykuje się kolejny pogodny dzień.\

Po śniadaniu opuszczamy miejscówkę i żegnamy się z kotami, które nas co chwilę odwiedzały na biwaku.

W wiosce chcieliśmy uzupełnić wodę, ale źródło okazało się termalne i leciała z niego gorąca śmierdząca woda, niby mineralna, ale chyba nie chcemy mieć tego zapachu w kamperze. Mówię do Kasi, patrz jak byśmy mieli dmuchany basenik, miała byś wannę na parkingu z gorącą wodą 😉

Żegnamy się na trochę z morzem i odbijamy trochę w głąb lądu, na wschodnie rubieże Starej Płaniny. Dojeżdżamy do wioski Manastir, gdzie zostawiamy kampera i idziemy na dłuższą wycieczkę.

Pierwszy cel, to Параклис Свети Архангел Гавриил. Budowla ma formę skalnej kaplicy, z zewnątrz widać urwiste skały, a na niej krzyż. Znajduje się tuż nad wioską Manastir. Wewnątrz znajduje się skromy ołtarz z trzema ikonami. Wioska Manastir sama w sobie ma historię i folklor: w opisie wsi podkreśla się, że nazwa pochodzi od obecności klasztoru („manastir” = „monastyr” = klasztor) w okolicy.

Teraz idziemy do Kara Peshtera, mamy tam trzy kilometry, po drodze kuszą kanie, ale chyba w Polsce już się nimi przejedliśmy i zostawiamy je w spokoju 😉

Docieramy do celu, miejsce robi wrażenie. Kara Peshtera (w języku bułgarskim: Скален манастир „Кара пещера”) to skalny klasztor.Obiekt datowany jest – choć nie ma dokładnych zapisów – na okres mniej więcej XII–XIV wieku. Klasztor składa się z kilku pomieszczeń — zarówno nadziemnych, jak i podziemnych — wykutych w skale. Najbardziej imponującą częścią jest duża jaskinia o eliptycznym kształcie i sklepionym dachu, często nazywana „Kara” („czarna”) jaskinią. Wymiary: długość około 40 m, wysokość przy wejściu sklepienia wynosi około 5 m. W środku znajduje się nisza przypominająca mały ołtarz. Klasztor jest częścią większego zespołu klasztorów skalnych w okolicy Provadii – region ten ma bogatą tradycję eremicką, wspinaczki duchowej oraz budowania miejsc kultu w skałach. Obok głównej pieczary są jeszcze dwie mniejsze.

Wracamy do wioski i jedziemy do kolejnej atrakcji w pobliżu. Solnitsata (bułg. Солницата), położona w pobliżu miasta Prowadija w północno-wschodniej Bułgarii, to jedno z najstarszych znanych osiedli w Europie, często określane jako „najstarsze miasto Europy”. Okres istnienia to od około 5500 do 4200 r. p.n.e., czyli w epoce neolitu i chalkolitu (późny neolit / wczesna epoka miedzi). Nazwa Solnitsata oznacza po bułgarsku „solniczka” – i nie bez powodu. Miejsce to było centrum produkcji soli, jednej z najcenniejszych substancji w prehistorii. Wydobywano tu solankę z naturalnych źródeł i odparowywano ją w specjalnych piecach. Sól była używana nie tylko jako przyprawa i środek konserwujący, ale także jako środek płatniczy, co czyniło z Solnitsaty ważny ośrodek handlowy w całym regionie Bałkanów. Produkcja soli przyczyniła się do rozwoju bogatej osady o cechach miejskich — z fortyfikacjami, ulicami i zorganizowaną strukturą społeczną.

W Solnitsacie odkryto masywne mury obronne – jedne z najstarszych w Europie, świadczące o potrzebie ochrony bogactwa i strategicznego znaczenia miejsca. Pozostałości domów, magazynów i pieców do odparowywania soli. Grobowce i artefakty z miedzi, kości, ceramiki i złota – podobne do tych z pobliskiej nekropolii w Warnie, gdzie znaleziono najstarszy na świecie skarb ze złota.

Koło tak zacnego miejsca zostaliśmy już na biwak. Obiadek i naprawa kabelka od pomiaru temperatury na zewnątrz, który przegryzła mysz. Działa i mamy prawie 22 stopnie w cieniu.