Prionia i Łaźnie Zeusa

Nasz pierwszy przymrozek na tym wyjeździe, ale jesteśmy dosyć wysoko w górach, a nad naszymi głowami bielą się ośnieżone szczyty Olimpu.

Po śniadaniu ruszamy na pieszą wycieczkę do Świętej Groty, znanej również jako Jaskinia Świętego Dionizego, to jedno z najbardziej symbolicznych i duchowych miejsc masywu Olimpu. Grota znajduje się na wysokości około 820 m n.p.m., na stromym zboczu wąwozu Enipeas. Według tradycji miejsce to było pustelnią św. Dionizego z Olimpu – prawosławnego mnicha z XVI wieku, który założył pobliski klasztor św. Dionizego. Grota służyła mu jako miejsce modlitwy, ascezy i odosobnienia. W jej wnętrzu znajdują się niewielkie nisze, kamienny ołtarz oraz ikony.

Z groty skierowaliśmy się do Wodospadu Enipeas, który znajduje się na północnych stokach masywu Olimpu, w malowniczym wąwozie rzeki Enipeas. Jest to jedno z najbardziej atrakcyjnych przyrodniczo miejsc w Parku Narodowym Olimpu. Rzeka Enipeas wypływa z wysokich partii Olimpu i przez tysiące lat wyżłobiła głęboki, skalisty wąwóz, tworząc po drodze liczne kaskady, naturalne baseny oraz wodospady. Najbardziej znany z nich opada z wysokości kilkunastu metrów, a spływająca woda tworzy u jego podnóża krystalicznie czyste, chłodne oczko wodne otoczone stromymi ścianami skalnymi i bujną roślinnością.

Gdy wróciliśmy do kampera, wrota klasztoru Dionysiosa otworzyły się. Nie będę klasztoru opisywał, bo zrobiłem to wczoraj. Ograniczę się do zdjęć wewnątrz jak i z góry.

Jedziemy dalej i wyżej w stronę szczytu Olimpu do miejsca zwanego Prionia. Prionia to popularny punkt turystyczny położony na wysokości około 1 100 m n.p.m., na wschodnich stokach masywu Olimpu, najwyższej góry Grecji. Stanowi jedno z głównych wejść na szlaki prowadzące w wyższe partie Olimpu, w tym do schroniska Spilios Agapitos (Refugio A), które jest kluczowym etapem dla osób planujących wejście na szczyty Mytikas i Skolio.

Do głębokiej doliny o tej porze roku nie dochodzi słońce i choć nie ma śniegu, to temperatura jest poniżej zera. Asfalt i kamienie są oblodzone i trzeba uważać by nie wywinąć orła. Na Olimp o tej porze roku oczywiście się nie wybieramy, ale spacer do Wodospadu Prionia odbędziemy. Wodospad tworzą krystalicznie czyste wody potoku Enipeas, które spływają po skalnych progach, tworząc malownicze kaskady i naturalne baseny.

Trochę tu zimno i ponuro z braku słońca, uciekamy więc w dół, bo tutaj cień panuje chyba do lata. Niżej już jest lepiej i w końcu mamy słońce. Uwagę naszą zwracają wielkie kokony na sosnach. To gniazda korowódki sosnowej. Gąsienice korowódki sosnowej stanowią zagrożenie dla drzew iglastych, zwłaszcza sosen. Ich włoski są parzące i mogą powodować podrażnienia skóry oraz problemy zdrowotne u ludzi i zwierząt. Gniazda są charakterystycznymi, jedwabistymi strukturami, w których gąsienice zimują i rozwijają się. Występują głównie w południowej i środkowej Europie.

Jeszcze niżej, koło schroniska Stavros Refuge robimy sobie fotostop i przerwę na kawę. Tutaj też sosny opanowały korowódki.

Jeszcze jeden widokowy przystanek, z panoramą Riwiery Olimpijskiej.

Już na dole zajeżdżamy jeszcze do współczesnego Monasteru Świętego Dionizego z Olimpu. Monaster pod którym nocowaliśmy został założony w połowie XVI wieku. Pierwotny klasztor, zwany dziś Starym Monasterem, znajdował się głębiej w wąwozie rzeki Enipeas. Został on wielokrotnie zniszczony, m.in. w okresie panowania osmańskiego oraz podczas II wojny światowej. W związku z poważnymi zniszczeniami wspólnota monastyczna w XX wieku przeniosła się w bezpieczniejsze miejsce bliżej Litochoro, gdzie wzniesiono Nowy Monaster. Obecny kompleks klasztorny charakteryzuje się tradycyjną architekturą prawosławną, z centralnie położoną cerkwią, zabudowaniami mieszkalnymi dla mnichów oraz starannie utrzymanymi dziedzińcami.

Pod klasztorem kupiliśmy trochę miejscowych owoców.

Przeciskamy się teraz wąskimi uliczkami miasteczka Litochoro, by dojechać do wlotu wąwozu Enipeas. W miasteczku chyba jedyną ciekawą budowlą jest kościół Świętego Mikołaja. Świątynia została wybudowana w roku 1580 i od tego czasu jest jednym z najważniejszych obiektów sakralnych w mieście. Przez wieki pełniła funkcję głównego kościoła parafialnego i symbolu religijnej tożsamości lokalnej społeczności.

Docieramy do wrót Wąwozu Enipeas. To jeden z najbardziej malowniczych i znanych wąwozów w Grecji, położony na stokach masywu Olimpu, w regionie Tesalia. Rozciąga się na długości około 12 kilometrów i prowadzi wzdłuż rzeki Enipeas, łącząc miejscowość Litochoro z wyżej położonymi partiami gór, w tym rejonem Prionia. Wąwóz charakteryzuje się dużą różnorodnością krajobrazową. W jego dolnej części dominują bujne lasy liściaste, mostki i łagodniejsze ścieżki, natomiast wyżej teren staje się bardziej surowy, z wąskimi przejściami, stromymi ścianami skalnymi i licznymi wodospadami. Rzeka Enipeas tworzy naturalne baseny i kaskady, które są jedną z głównych atrakcji tego miejsca. Wąwóz ma także znaczenie kulturowe i mitologiczne. Według mitologii greckiej był to obszar związany z bogami Olimpu, a sama rzeka miała być miejscem kąpieli Zeusa.

Dochodzimy do celu naszej wycieczki, to Wodospad Łaźnia Zeusa. Według legendy w naturalnych zagłębieniach skalnych, wypełnionych krystalicznie czystą wodą spływającą z gór, kąpał się sam Zeus – najwyższy z bogów olimpijskich. Stąd pochodzi nazwa miejsca, które do dziś budzi skojarzenia z mityczną potęgą i sacrum natury. Sam wodospad nie jest bardzo wysoki, jednak jego urok tkwi w otoczeniu: strome, porośnięte bujną roślinnością ściany wąwozu, chłodny mikroklimat oraz turkusowe i szmaragdowe odcienie wody tworzą wyjątkową atmosferę. Łaźnia Zeusa jest łatwo dostępna szlakiem turystycznym z Litochoro.

Po trzech dniach w wysokich górach jedziemy wygrzać wymrożone kości nad morze. Jesteśmy trochę zmęczeni, bo przedreptaliśmy dziś po górach 10 kilometrów, więc nie wybrzydzamy. W miejscowości Leptokaria wbijamy na tutejszą plażę i dziś już tylko odpoczywamy. Koty dziś nie wychodzą, bo na plaży grasuje ze 20 tubylczych kotów 😉