Zapadliska i Popcornowa Plaża Diros

Dzień rozpoczęliśmy od spaceru po wiosce Kitta. Kitta to niewielka, kamienna wioska położona w surowym krajobrazie półwyspu Mani, w południowej części Peloponezu i i stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych przykładów tradycyjnej architektury regionu Mani.

Kitta jest zbudowana niemal w całości z jasnego, miejscowego kamienia. Wąskie, kręte uliczki prowadzą między zwartymi domami oraz wysokimi, obronnymi wieżami mieszkalnymi – typowymi dla Mani. Wieże te powstawały głównie w XVII–XIX wieku i służyły zarówno jako domy, jak i punkty obronne w czasie lokalnych konfliktów rodowych, które były częścią historii regionu.

Jedziemy teraz odszukać miejsca o tajemniczej nazwie Jaskinia Czarnej Dziury Pustynia Kato Mertipos. Spelaiobarathro Maure Trypa Eremos Kato Merdipos na Mani to mało znane jaskiniowe zapadlisko położone w surowym, górzystym regionie Mani na południu półwyspu Peloponez. Nazwa pochodzi z języka greckiego i w przybliżeniu oznacza „czarną dziurę / czarną jamę” (Maure/Mavri Trypa) w pobliżu miejsca zwanego Eremos Kato Merdipos.

Jest to głęboka pionowa studnia krasowa powstała w wapiennych skałach. Tego typu formacje tworzą się, gdy woda rozpuszcza skały wapienne, powodując zapadnięcie się powierzchni i powstanie pionowego otworu prowadzącego do systemu jaskiń.

Kilka kilometrów dalej jest drugie tego typu zapadlisko, ale po drodze zatrzymujemy się przy starej kaplicy. Kaplica Kaplica Agia Barbara w Erimos to niewielka, tradycyjna świątynia prawosławna położona w niemal opuszczonej wiosce Erimos, na surowym i skalistym obszarze półwyspu Mani Peninsula. Kaplica jest przykładem skromnej architektury sakralnej charakterystycznej dla regionu Mani. Zbudowana została z miejscowego kamienia w prostym, niemal surowym stylu. Ma niewielką prostokątną nawę, masywne kamienne ściany i niewielkie okna, które chronią wnętrze przed silnym słońcem i wiatrem znad morza.

W środku kaplicy znajduje się niewielki ikonostas oddzielający nawę od sanktuarium. Wśród ikon centralne miejsce zajmuje wizerunek świętej Barbary – Święta Barbara, patronki świątyni. Wnętrze jest skromne: Zniszczone freski, kilka ikon, świeczniki i kamienna posadzka.

Przy kaplicy uzupełniamy też wodę.

Kawałek dalej zostawiamy kampera i idziemy pieszo do kolejnego zapadliska. Uprawy oliwek zamieniły się w uprawy opuncji, ale czemu są zabezpieczone ogrodzeniem pod napięciem? Prawdopodobnie przed dziką zwierzyną, choć trudno sobie wyobrazić jak zajadają włochate, kłujące kaktusy.

Spelaiobarathro Bathy Mouzi (gr. Βαθύ Μουζί) to niezwykłe zjawisko geologiczne znajdujące się w regionie Mani w południowej części Peloponez. Jest to tzw. spelaiobarathro, czyli pionowa przepaść krasowa – połączenie jaskini i głębokiego zapadliska. Przepaść ma około 50 × 30 metrów szerokości i znaczną głębokość. Jej ściany tworzą strome, pionowe czerwone skały, które sprawiają wrażenie ogromnego leja w ziemi. Z powodu ograniczonego dostępu światła i dużej wilgotności na dnie powstał mały, naturalny „ukryty las” – rosną tam drzewa i rośliny, które w suchym krajobrazie Mani są rzadkością.

Jak już byłem w przestworzach to się rozejrzałem po okolicy 😉

Jedziemy teraz do wioski Charia. Osiem lat temu w lokalnej piekarni, za namową mieszkającego tu Polaka zakupiliśmy oliwę. Była rewelacyjna, więc zakupy oliwy odłożyliśmy na to miejsce. Niestety piekarnia już nie istnieje, pozostał po niej tylko szyld. Za to w sklepie z ceramiką kupiliśmy nowe solniczki do kolekcji Grażyny.

Osiem lat temu staliśmy tu też przy plaży, która wyglądała, jak by ktoś na niej rozsypał popcorn. Jedziemy więc na to miejsce, nadal jest tu fajnie. Nie jest tak gorąco jak w lipcu było, ale jak na marzec jest przyjemnie ciepło, więc korzystamy trochę ze słońca. Koty po dwóch dniach garowania w kamperze są zachwycone.