Tajemniczy wodospad i powrót do Nauplion

Dziś nocleg wysoko w górach, więc upały zelżały, a nad ranem pojawił się nawet przygruntowy przymrozek. Ale słońce szybko ogrzewa powietrze i gdy po śniadaniu ruszamy na wycieczkę to już jest fajnie ciepło.

Dziś idziemy odszukać wodospad, który gdzieś tu ponoć jest. Pierwsze kroki kierujemy do cerkwi świętej trójcy. Świątynia jest zamknięta, więc oglądamy ją tylko z zewnątrz.

Za cerkwią trafiamy na drogowskaz bo grecku, który kieruje do wodospadu. Dowiadujemy się z niej, że wodospad nazywa się Mavrolimny. Wodospad nie jest oznaczony na żadnych mapach, które mamy w swoich zasobach, Google też o nim nie słyszało. Aż dziwne, bo miejsce jest bajkowe. Wodospad całkiem, całkiem a poniżej fajne jeziorko. Woda jest koloru turkusowego i lekko mleczna od wapiennych skał. Można by powiedzieć jesteśmy odkrywcami i wodospad pojawi się na naszej blogowej mapie i na mapie Grupy Biwakowej. A czy warto tu przyjść? Zobaczcie sami.

Wokół wszystko kwitnie, „wiosna panie sierżancie”

Jedziemy dalej w kierunku Trypolis, w górach napotykamy pomnik poległych w Vigles. 23 lutego 1944 roku oddział partyzancki dowodzony przez Giorgisa Kerkemezosa przeprowadził zasadzkę na niemieckie siły okupacyjne w miejscowości Dziewice niedaleko Megalopolis. Akcja została wykonana z dużą skutecznością i bez strat po stronie partyzantów. Na polu walki poległo wielu niemieckich żołnierzy, w tym sześciu oficerów. Niemcy bardzo szybko postanowili dokonać brutalnego odwetu. Już następnego dnia wyprowadzili z więzień w Trypolis i Kalamata 214 greckich więźniów. Skazańców przewieziono w to samo miejsce, gdzie doszło do zasadzki, i tam, bez żadnego sądu czy litości, dokonano masowej egzekucji.

Archaeological Site of Tegea to jedno z najważniejszych stanowisk archeologicznych w środkowej części Peloponezu, położone w regionie Arkadii, niedaleko współczesnej miejscowości Alea. Miejsce to było centrum starożytnego miasta Tegea, jednego z najpotężniejszych polis Arkadii w okresie archaicznym i klasycznym.

Tegea była zamieszkana już w epoce brązu, lecz największy rozwój osiągnęła od VIII wieku p.n.e. Miasto należało do najważniejszych ośrodków Arkadii i przez długi czas rywalizowało z Sparta o dominację w regionie. W VI–V wieku p.n.e. Tegea utrzymywała względną niezależność, jednak później weszła w orbitę wpływów Sparty. W okresie hellenistycznym została częścią Achaean League. Miasto pozostawało ważnym ośrodkiem aż do czasów rzymskich.

Centralnym punktem stanowiska jest monumentalna świątynia poświęcona Athena Alea, jednej z lokalnych form bogini Ateny. Świątynia została odbudowana w IV wieku p.n.e. przez słynnego architekta Scopas of Paros po pożarze wcześniejszej budowli. Była to jedna z najważniejszych świątyń Peloponezu, znana z bogatej dekoracji rzeźbiarskiej i monumentalnej architektury w stylu doryckim z elementami jońskimi. W starożytności sanktuarium pełniło również funkcję miejsca azylu, gdzie mogli schronić się prześladowani.

Za stanowiskiem archeologicznym możemy zobaczyć Cerkiew Wniebowzięcia NMP – Stara Diecezja Tegea. Jest częścią dawnego kompleksu biskupstwa, które przez wieki było ważnym ośrodkiem życia religijnego i administracji kościelnej w tej części Grecji. Świątynia została wzniesiona w okresie bizantyjskim (najczęściej datuje się ją na XII wiek). W czasach Bizancjum była główną katedrą lokalnej diecezji. Po upadku cesarstwa i w okresie panowania osmańskiego kompleks stopniowo tracił znaczenie, ale sama cerkiew przetrwała jako ważny zabytek sakralny i historyczny. W środku znajdują się fragmenty bizantyjskich fresków przedstawiających sceny biblijne oraz postacie świętych. Choć część dekoracji uległa zniszczeniu z upływem czasu, pozostałe malowidła nadal stanowią cenny przykład sztuki sakralnej epoki bizantyjskiej.

Kawałek dalej na wysokim wzgórzu stał kiedyś Zamek Mouchli. Budowniczowie wykorzystali naturalną stromiznę skały, co czyniło twierdzę trudną do zdobycia. Twierdza powstała w okresie frankijskim, po zdobyciu Peloponezu przez krzyżowców w czasie Fourth Crusade. Zamek był częścią systemu obronnego Principality of Achaea, jednego z najważniejszych państw łacińskich powstałych w Grecji po 1204 roku. Około połowy XIII wieku twierdza przeszła pod kontrolę Bizancjum, gdy siły greckie odzyskały część Peloponezu po Battle of Pelagonia. W późniejszym okresie miasto i zamek stopniowo traciły znaczenie i zostały opuszczone.

Jadąc dalej przez góry napotykamy kolejny bunkier koło Achladokampos. Widać, że kiedyś ktoś go przerobił na jakiś bar, ale dziś jest porzucony i zaśmiecony. Pochodzi najprawdopodobniej z okresu II wojny światowej lub z pierwszych lat powojennych. W Grecji powstało ich kilka tysięcy w latach 1936–1956.

W końcu wyłania się Zatoka Argolidzka i miasto Nauplion. Jeszcze trochę serpentyn i będziemy na dole.

Już trzeci raz na tym wyjeździe wjeżdżamy do Nauplion. Tym razem nie turystycznie, tylko na jutrzejszy targ kupić Tsipouro, oliwę i inne dobra bazarowe. Natomiast dziś idziemy do polskiego sklepu kupić sobie jakieś frykasy.

Po drodze rzucamy okiem na Oddział Greckiej Galerii Narodowej w Atenach. Muzeum koncentruje się głównie na sztuce związanej z historią nowożytnej Grecji, zwłaszcza z okresem walk o niepodległość w XIX wieku. Oddział został otwarty w 2004 roku w odrestaurowanym budynku przemysłowym. Jego powstanie miało na celu upamiętnienie ważnej roli Nafplio w historii Grecji — miasto było pierwszą stolicą nowoczesnego państwa greckiego po wojnie o niepodległość (1821–1829).

Docieramy do polskiego sklepu, kiełbasa, twaróg, śmietana, kasza gryczana i pasztety. Zakupy zrobione, można wracać do kampera. Kiełbasa tak pachniała, chlebek chrupiący, więc na obiad dziś pęto kiełbasy w łapę i świeży chlebek w drugą łapkę.