Poranek zaczęliśmy od zobaczenia Roman Villa of Liédena. Willa rzymska w Liédena to stanowisko archeologiczne należące do późnej epoki cesarstwa rzymskiego. Zlokalizowano ją w lutym 1921 r. Była to pierwsza rzymska willa w Hiszpanii, która została w pełni odkopana, zbadana. Położona jest nad rzeką Irati i naprzeciwko Wąwozu Lumbier. Ta rustykalna willa pochodzi z II wieku naszej ery. W maksymalnym rozmiarze zajmują powierzchnię jednego hektara. Julio Altadill przeprowadził kilka badań, podczas których odkopano mozaiki, pozostałości budynków, monety i materiały ceramiczne.
Strzałem w dziesiątkę okazała się wizyta w miasteczku Sangüesa. Niewielka miejscowość aż kipi od zabytków. Miasto położone jest na tarasie na lewym brzegu rzeki Aragonii , do której wpada rzeka Onsella. Monumentalny kompleks Sangüesa, oprócz tego, że jest Camino de Santiago, został uznany za obiekt o znaczeniu kulturalnym. Często mówi się, że Sangüesa ma pomnik na każdej ulicy ze względu na swoje bogate dziedzictwo. Możemy tu zobaczyć: Muzeum Zegarów Wieżowych, pałac Królów Nawarry, dwór w stylu renesansowym zbudowany w 1570 roku pełniący funkcję Ratusza, pałac markizów Valle-Santoro z XVII wieku, pałac książąt Granady de Ega z XV wieku, pałac hrabiów Guenduláin, w stylu barokowym, z XVII wieku, portal de la Tejadera, kościół romański Santa María la Real pochodzi z XIII – XIV wieku, klasztor San Francisco de Asís z lat 1212-1213, kościół Santiago el Mayor z 1144 r, kościół San Salvador zbudowany między XIII a XIV wiekiem, klasztor Matki Bożej z Carmen z 1378 roku, pustelnia San Adrián de Vadoluengo w stylu romańskim, pustelnia Virgen de la Nora.
Ostatnim punktem dzisiejszego programu kolejne rzymskie ruiny Santa Criz de Eslava. Położone są u podnóża pasma Sierra de Arbiñaga. W 1917 roku Juan Castrillo, proboszcz Sady, przekazał pierwszą wiadomość o pojawieniu się kamienia milowego w okolicy. Później wspomina się o fragmentach kolumn i innych elementów zdobionych motywami roślinnymi. Wkrótce potem, w 1934 roku Francisco Escalada Rodríguez , jezuita ze wspólnoty Javier, powtórzył odkrycie i ocenił istnienie rzymskiego miasta na miejscu. Po kilku latach wstępnych badań prowadzonych w latach 1994–1995 Txaro Mateo, Rosa Armendáriz i Pilar Sáez de Albéniz zlokalizowali dowody i oznaki obecności człowieka, które doprowadziły do systematycznych wykopalisk, które wydobyły na światło dzienne nekropolię, konstrukcje ścienne i forum.
Miejsce było tak urokliwe i widokowe, że postanowiliśmy zostać tu na biwak. Przez całe popołudnie nie było tu żywej duszy, grobowa cisza i tylko świergot ptaków ją przerywał.
Dziś w kąciku botanicznym Phoenix dactylifera, czyli palma daktylowa. Jest to palma dwupienna z pojedynczym pniem, często z pędami u nasady, dorastająca do 30 m wysokości i 20 do 50 cm średnicy, pokryta resztkami starych liści. Liście pierzaste, kolczaste, długości od 1,5 do 5 m, z listkami długości 10-80 cm, w kolorze sino. Bardzo rozgałęzione, wyprostowane kwiatostany wyrastają z brunatnych spatyk między liśćmi, samice w czasie owocowania stają się zwisające. Kwiaty brakteatu z 3 działkami i 3 płatkami , męskie kremowe z 6 pręcikami , żeńskie żółtozielone z trójcielesnym gynoecium ze znamionami wykręconymi na zewnątrz. Gatunek ten jest jednym z najbardziej znanych z rodzaju Phoenix, który ma piętnaście innych, rozmieszczonych od Wysp Kanaryjskich, przez Afrykę Północną i Azję Południową, aż po Daleki Wschód. Tutaj nie jest region jej naturalnego występowania, ale jak widać rośnie z powodzeniem.
Odkryj więcej z Czas na Life
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.