Zatoka Epidauru

W końcu żegnamy się z plażą w Metochi. Ostatni wschód słońca, śniadanie, kawa i jedziemy dalej. Na śniadanie luksus, polska konserwa 🙂

Dziś trochę technicznych spraw. Musimy uzupełnić zakupy, wodę i paliwo. A dopiero potem zwiedzamy.

Stanowisko archeologiczne Świątynia Hippolytusa (Temple of Hippolytus) znajduje się w Trizinie (Troezen) na północno‑zachodnich obrzeżach dawnego starożytnego miasta w regionie Argolidy. Świątynia Hippolytusa leży poza murami starożytnego miasta, około 800 metrów od starożytnej agory, w malowniczym, naturalnym krajobrazie pomiędzy wzgórzami i dolinami.

Miejsce to wiąże się z mitologią grecką, a konkretnie z legendą o Hippolytusie – synu Tezeusza i amazonek (Hippolity lub Antiope). W mitach to właśnie tutaj Hippolytus miał dorastać i rządzić Troiziną, a także rozegrała się tragiczna historia miłosna z Faidrą opisana m.in. przez Eurypidesa. Świątynia i sanktuarium są z tego powodu ważne także dla badań nad wierzeniami i kultami bohaterów w starożytnej Grecji.

Obiekt reprezentuje późnoklasyczną / hellenistyczną fazę budowlaną (koniec IV – początek III w. p.n.e.), prawdopodobnie jako peripteralna świątynia z wyraźnymi fundamentami i zachowanymi elementami konstrukcyjnymi. Cały kompleks obejmował również inne budynki i przestrzenie rytualne w obrębie prostokątnego muru.

Świątynia Hippolytusa stanowi część większego zespołu wykopalisk w starożytnym Trizinie, obejmującego również inne świątynie, agora, stadion i mury obronne – co razem obrazuje pełny obraz funkcjonowania ważnego ośrodka religijno‑administracyjnego w starożytnej Grecji.

Kolejnym miejscem i ostatnim dzisiaj były Mokradła Psifta. To przybrzeżny mokradłowy obszar (również określany jako Jezioro Psifta, lub Laguna Psiftas) położony w regionie Trojzeny na wschodnim wybrzeżu Peloponezu. Jest to ważny naturalny ekosystem, który został uznany i objęty ochroną jako „obszar wyjątkowego piękna przyrodniczego” decyzją greckiego Ministerstwa Kultury.

Jest to płytka laguna/mokradło z obszarami trzcinowisk i bagnami, które w zimie zwykle zalewane są wodą, a w lecie mogą występować płytkie strefy i obszary słonych łąk z halofitami. Mokradło pełni kluczową rolę jako miejsce odpoczynku i żerowania dla ptaków migrujących – szczególnie wiosną i jesienią, gdy ptaki przemierzają Morze Śródziemne. Stanowi również zimowisko i schronienie dla różnych gatunków ptaków wodnych, m.in. łabędzi, czapli, kaczek oraz – w zależności od poziomu zasolenia – flamingów i głuptaków. Obserwowano tam dużą różnorodność ptaków (ponad 80–100 gatunków).

Wokół mokradła wytyczono ścieżki przyrodnicze, obserwatoria ptaków i tablice informacyjne, które ułatwiają edukację przyrodniczą i obserwację dzikiej przyrody. Niestety, ale flamingi usadowiły się na drugim brzegu jeziora i słabo je widać na zdjęciach.

I tak niewiadomo kiedy zleciało pół dnia. Na biwak stanęliśmy kawałek dalej za laguną, nad Zatoką Epidauru. Zatoka leży w regionie Argolidy i otwiera się na Zatokę Sarońską. Jej linia brzegowa jest stosunkowo spokojna, z łagodnymi plażami i niewielkimi portami, co od starożytności sprzyjało żegludze i handlowi.

Dziś w cieniu 22 stopnie, więc trochę posiedzieliśmy na słonku, ale gdy się zaczęło chylić ku zachodowi pojawiły się komary i uciekliśmy razem z kotami do kampera. Szybki obiad i potem praca.