Kierunek Francja dzień 42 – W drodze do Autun

Rano przywitało nas słońce, jeszcze takie baz szału, ale w porównaniu do wczorajszego deszczowego dnia, to już coś. Dziś mamy zamiar dojechać do Autun, ale po drodze jeszcze kilka zamków i innych ciekawostek.

Château de Brandon nie jest jakoś za bardzo otwarty na turystów, wszystkie dojścia oznaczone tabliczkami, że teren prywatny i zakaz wstępu. Zamek otoczony drzewami, ale udało nam się znaleźć jakąś lukę, żeby choć z daleka rzucić na niego okiem. Zamek powstał na miejscu obozu galijsko-rzymskiego. Chociaż niewątpliwie istniał już wcześniej, nie ma żadnych dokumentów potwierdzających, że istniał przed XIII wiekiem, kiedy to statut wskazywał go jako obiekt czysto obronny w ramach Księstwa Burgundii, którym pozostawał aż do XV wieku. Jest to doskonały przykład architektury militarnej z dziedzińcami otoczonymi górnym i dolnym murem, XII-wiecznym chodnikiem i XIII-wieczną wieżą z mostem zwodzonym. Główny budynek został zmodyfikowany za panowania króla Ludwika XIII, kiedy twierdzę przekształcono w XVII-wieczną rezydencję.

Kolejnym zamkiem był Château d’Épiry. Bramy poprzedzonej mostem strzegą dwa kamienne lwy. Budynek główny (XV, XVIII w.) chronią cztery okrągłe wieże (XV, XVIII w.) ozdobione na fasadzie dziedzińca oknami wieloskrzydłowymi, kontrastującymi z licznymi otworami w elewacji zewnętrznej. W 1618 roku urodził się tam satyryczny gentleman Roger de Rabutin (Miłosna historia Galów), kuzyn Madame de Sévigné.

Monotonię zamkową urozmaiciły nam Menhiry z Époigny. To grupa siedmiu menhirów znajdujących się na terenie gminy Couches. Jest to najważniejszy zespół megalityczny w Burgundii , zarówno pod względem liczby menhirów, jak i ich dekoracji. Wszystkie menhiry stanowią jednorodną grupę architektoniczną, jednak nie można powiedzieć, że wszystkie powstały w tym samym okresie. Dekoracje dużego menhiru pochodzą ze środkowego neolitu, ale „obiekt” przedstawiony na drugim menhirze jest charakterystyczny dla neolitu końcowego. W niewielkim dole położonym w pobliżu dołu drugiego menhiru odkryto urnę kremacyjną datowaną na III późną epokę brązu , węgiel drzewny, kilka odłamków prawdopodobnie neolitycznego krzemienia oraz odłamki ceramiki protohistorycznej i galijsko-rzymskiej. W czasach galijskich miejsce to było poświęcone bogini Éponie , bogini jeźdźców, od której wywodzi się obecna toponimia Époigny.

Château de Couches to starożytna twierdza należąca do książąt Burgundii, której początki sięgają XI wieku. Pełniąc funkcję ochronną na drodze pomiędzy Paryżem a Chalon-sur-Saône, zamek ulegał na przestrzeni wieków licznym przekształceniom, jednak jego charakter obronny pozostał nienaruszony. Jego blankowane wieże dominują nad drogą i okolicą. Wewnątrz można zwiedzić efektowną gotycką kaplicę, mieszkanie, wieżę sprawiedliwości, a przede wszystkim imponujące podziemne przejścia.

Château de Dracy-lès-Couches to twierdza, która składała się z rozległego czworoboku budynków otaczających kwadratowy dziedziniec. Pod koniec XIX wieku północna i wschodnia flanka została wycięta lub znacznie zmniejszona. Główny dziedziniec jest zatem szeroko otwarty na park, podkreślając donżon i XV wieczną okrągłą wieżę, która uzupełnia długi, piwniczny budynek, który pozostał nienaruszony. Pozostałe budynki tworzące skrzydło zachodnie zostały przekształcone zewnętrznie zgodnie z kryteriami gustu panującymi w XIX wieku, co zaowocowało mnóstwem budynków o różnej wysokości, wież, wieżyczek, dachów wszelkich kształtów i rozmiarów. Zamek jest własnością prywatną.

La Cadole d’Alexandre to coś w rodzaju chaty, którą winiarze budowali jako schronienie. Służyła jako schronienie podczas złej pogody lub miejsce odpoczynku. Jest zbudowany ze sprytnego stosu suchych kamieni, które łączą się, tworząc sklepienie wspornikowe na szczycie. Cadole w Dracy-lès-Couches zbudował 18 latek.

Église Saint-Jean-Baptiste de Saint-Émiland to kościół, którego chór inspirowany jest sztuką romańską katedry w Autun. W średniowieczu wioska nazywała się Saint-Jean-de-Luze, a jej kościół nadal jest poświęcony Saint-Jeanowi. Chór i portal są nadal romańskie, chociaż boczne kaplice pochodzą z XVI wieku, a zwieńczona nawa została przebudowana i powiększona w XIX wieku. Nad chórem wznosi się wyglądająca na warowną dzwonnica. Prosty portal ma łuk opadający na dwie kolumny z kapitelami liściowymi. Chór posiada sklepienie kolebkowe ostrołukowe nad dwoma łukami zwojowymi. Znajdują się tu żłobkowane pilastry z kapitelami rzeźbionymi w proste liście. Absyda posiada trzy przęsła wpisane w arkady na zdobionych kolumnach i pilastrach. Ich kapitele są interesujące: występuje tu listowie typu korynckiego i kapitel joński, prawdopodobnie mający starożytne pochodzenie. Dwa przejścia Berry otwierają się bocznie w stronę kaplic. Zachowały się tu relikwie św. Emiliana, który według miejscowej legendy został zabity przez Saracenów w VIII wieku.

Chateau de Fretoy to zamek z romantyczną architekturą, budynkami gospodarczymi i parkiem o powierzchni 4 hektarów w południowej Burgundii. Obecnie pełni funkcję hotelu.

Château de Morlet położony pomiędzy Beaune i Autun, w Saône et Loire, na granicy wybrzeża Côte d’Or, Château de Morlet nie jest dziś dobrze znany. Niemniej jednak różne budynki tworzące zamek są niezwykłe: porterie i niesamowite maszkarony, zamek i park w stylu angielskim, wszystkie wpisane na listę zabytków. Od końca XIII do XXI wieku kolejni właściciele powiększali lub upiększali zamek stosownie do potrzeb, ówczesnej mody i posiadanych środków finansowych. Zawsze jednak w harmonii ze spokojną i sielankową okolicą wioski.

Monastère de Bethléem – Le Val Saint-Benoît Założony przez lorda Sully w 1236 roku klasztor ten został opuszczony na początku XVII wieku. Od 1982 roku miejsce to zamieszkuje wspólnota religijna kontemplacyjna. XIII-wieczny kościół i przylegająca do niego XV-wieczna kaplica, klejnot ekstrawaganckiego gotyku, zostały w 1926 r. uznane za zabytki i odrestaurowane.

Château de Sully to klejnot francuskiego renesansu, Sully i jego wieże cicho odbijają się w wodzie otaczającej fosy. W tym pięknym rodzinnym zamku urodził się słynny marszałek de Mac Mahon, jeden z pierwszych prezydentów Republiki Francuskiej. Dziś zamieszkany przez jego potomków, księżną Magenty i jej dzieci, Sully tchnie francuską historią i radością życia. Po minięciu ciężkiej bramy zamku wkraczasz do ponadczasowego wszechświata. Okazały renesansowy dziedziniec główny – „najpiękniejszy dziedziniec zamkowy w królestwie Francji”, według Rogera de Bussy Rabutina – spotyka się z fasadami z XVIII i XIX wieku oraz średniowiecznymi wieżami. Dzięki meblom, obrazom, gobelinom i licznym pamiątkom z minionych wieków wnętrze jest ciepłe i przytulne.
Park, stworzony w XVII wieku i przeprojektowany przez architekta krajobrazu Achille Duchêne w XX wieku, jest oazą spokoju ze swoimi stuletnimi drzewami pomarańczowymi w skrzynkach, eksperymentalnym ogrodem warzywnym permakultury, lodownią i XII-wiecznym kaplica.

Château de Savigny-le-Vieux to zamek z połowy XIV wieku. Z oryginalnej konstrukcji pozostał tylko donżon o powierzchni 9 metrów kwadratowych i wysokości około 17 metrów. Posiada mury o szerokości 1,30 metra i zwieńczony jest platformą obronną z krenelażem. Obecnie przykryty jest łupkowym dachem.

I tak dojechaliśmy do Autun, ale zwiedzanie tego pięknego miasta zostawiliśmy sobie na jutro. Dziś natomiast wjechaliśmy na górę Saint-Sébastien. Jest to jeden z pierwszych szczytów masywu Montjeu. Słynie z panoramy na równinę Autun, rozpościerającej się z miejsca Croix de la Libération, monumentalnego krzyża wzniesionego w 1945 roku dla upamiętnienia Wyzwolenia.

Oczywiście w tak zacnym miejscu nie wypadało nie zrobić biwaku. A że pogoda była łaskawa, posiedzieliśmy resztę dnia na powietrzu, udało się nawet grilla zrobić.