Saint-Michel-en-Grève

Wczoraj po południu jak poszła w krzaki na bagna, tak przepadła. Całą noc nie wróciła, rano to samo. Uspokoił nas kręcący się w pobliżu kot, co znaczyło, że raczej nic jej się nie stało, tylko urzęduje z miejscowymi kotami. Wszystkie giganty do tej pory były z powodu miejscowych kotów. Jest wysterylizowana, ale jak zobaczy inne koty, dostaje głupawki. No cóż musimy czekać, aż łajza wróci. Ale niedziela, sklepy czynne krócej, kaseta wc już pełna. Zostawiam Kasię na krzesełku na parkingu (jak by kot wrócił) a ja jadę 12 km zrobić serwis kampera i zakupy. Wracam i pojawia się parchatka, ale na bagnach, bo obok był bardzo podmokły teren i zakrzaczony. Na początku myślimy, że nie wiej jak ma do nas dojść, więc robimy jej most ze stolika, ale za chwilę pojawia się w innym miejscu już na lądzie, ale wcale nie ma zamiaru wracać do kampera. Próbuje ją złapać, ale poszła w wodę jak bóbr. No dobra, trudno, ważne że żyje i jest cała. Nastawiamy się na 3 dzień w tym samym miejscu. Łaskawie około 13 zjawia się w kamperze. Dostaje opierdantus i się zbieramy z tego miejsca. Dużo już dziś nie pozwiedzamy, bo późno, prawie nieprzespana noc, ale coś tam jeszcze dziś przejedziemy.

Château de Tonquédec, początki budowy sięgają XII wieku przez rodzinę Coëtmen-Penthièvre, potomka książąt Bretanii. Został rozebrany na rozkaz księcia Jana IV w 1395 roku z powodu konfliktu pomiędzy Penthièvresami. Odbudowę budowli rozpoczął w 1406 roku Roland IV de Coëtmen, za sprawą księcia Burgundii Jeana Sans Peura. Następnie, zgodnie z sukcesją, przeszedł w ręce rodziny Acigné, a następnie Goyona de La Moussaye, zanim w 1577 roku został zaklasyfikowany jako twierdza artyleryjska. Zamek, uważany za niebezpieczny dla władzy królewskiej, został ostatecznie rozebrany około 1626 roku na rozkaz Richelieu. Z szacunku dla lojalności Gouyon de La Moussaye, ówczesnych władców Tonquédec, zamek zostanie rozebrany, ale nie całkowicie zrównany z ziemią.

Ruinę nabył w 1636 roku René du Quengo, który przyjął wówczas imię Quengo de Tonquédec. Około 1801 roku mocno zadłużeni Du Quengo musieli sprzedać Tonquédec. Wreszcie w 1880 roku markiz de Kéroüartz kupił zamek, aby podarować go swojej córce i zięciowi Pierre’owi de Rougé z okazji ich ślubu, gdyż rodzina Rougé była bezpośrednim potomkiem rodziny z Coëtmen. Byli ostatnimi baronami Coëtmen przed rewolucją. Od tego czasu zamek pozostaje własnością hrabiów Rougé, którzy z pokolenia na pokolenie stopniowo odnawiali budowlę i całkowicie udostępniali ją zwiedzającym.

Église Saint-Milliau de Ploumilliau to konstrukcja z końca XV lub początku XVI wieku, prawdopodobnie za sprawą warsztatu Philippe’a Beaunoira w Morlaix. Poważnie zniszczony przez pożar 15 listopada 1589 roku w czasie wojen ligowych, odbudowano go na początku XVII wieku, o czym świadczą daty wyryte na absydzie, w nawie głównej i na zewnętrznych przyporach elewacji południowej. Budynek został odrestaurowany i powiększony w drugiej połowie XIX wieku. Victor Villiers de l’Isles-Adam, rektor Ploumilliau w latach 1864-1889, podjął w 1868 roku prace związane z restauracją nawy północnej i powiększeniem północnego ramienia transeptu, a także budową zakrystii i chrzcielnicy kaplicy, tym samym nadając budynkowi obecny plan. Mieści się w nim rzadki drewniany posąg Ankou, przedstawienie śmierci w Bretanii i obiekt wielu przesądów.

Gdy dotarliśmy do Saint-Michel-en-Grève, uznaliśmy, że z takim telewizorem, to my tu zostajemy 😉

Kot ma już dziś areszt kamperowy za ostatnie wybryki, a my idziemy zobaczyć tutejszy ciekawy kościół, który jest zamknięty i spacerek po plaży, choć morze, a może już ocean nam trochę odpłynął.