Grecja 2018 – Startujemy

Nadeszły wakacje, więc trzeba dla Zośki zorganizować jakiś wyjazd. Oczywiście mieliśmy nadzieję na jakiś północny kierunek, ale Zośka zażyczyła sobie Grecję. Grecja w lipcu? Wykończymy się w upałach, ale na nic się zdały namowy na jakiś inny kierunek. Trudno musimy jechać do Grecji.

18 lipca wyruszamy z Wrocławia. A4 i południowa Polska za nami.

Słowacja, to tak duży kraj, że jak to mówią, można ją na rezerwie w baku przejechać.

Tego dnia udaje nam się jeszcze wjechać do Węgier. Tutaj koło miasteczka Sárospatak mamy już sprawdzoną miejscówkę na biwak. Dobrze, bo na miejsce docieramy już po zmroku. Mamy tutaj umówione spotkanie z Zeusem i Magdą. Dziś już nie pamiętam, gdzie wtedy zmierzali, ale akurat na Węgrzech nasze trasy się skrzyżowały. Trochę posiedzieliśmy, ale bez szaleństw, bo wszystkich nas na drugi dzień czekała trasa.

19 lipca, poranek jeszcze we wspólnym gronie, śniadanie, kawa i trzeba jechać dalej.

Mamy do przejechania skrawek Węgier, więc dosyć szybko docieramy do Rumunii. Winieta i jedziemy dalej. Nie robimy przerwy obiadowej, zjemy już na biwaku, zatrzymujemy się tylko na kawę i uzupełnienie wody.

Tym razem nie ma czasu na zwiedzanie Rumunii, ale robimy sobie przynajmniej biwak w fajnym miejscu w Górach Semenic. Noc spędzimy na cyplu jeziora Trei Ape. Prowadzi to dosyć nowa droga o nazwie TranSemenic.

Jezioro Trei Ape to malownicze jezioro zaporowe położone na terenie Parku Narodowego Semenic–Cheile Carașului. Znajduje się na wysokości około 835 m n.p.m. i zostało utworzone w latach 70. XX wieku przez spiętrzenie wód trzech potoków, od których wzięło swoją nazwę: Brebu, Gradiste i Semenic. Jezioro ma wydłużony kształt i jest otoczone gęstymi lasami iglastymi, co nadaje mu spokojny, naturalny charakter. Woda jest stosunkowo chłodna i czysta. Lacul Trei Ape pełni przede wszystkim funkcję retencyjną i hydrotechniczną, jednak jest również popularnym miejscem rekreacji.

20 lipca, rano zostało nam jeszcze do pokonania trochę rumuńskich gór.

Docieramy w końcu do Dunaju, o czym daje nam znać Statuia Danubia. To pomnik znajdujący się tuż za Orşova nad brzegiem Dunaju. Pomnik przedstawia postać kobiety przygotowującej się do skoku w wody Dunaju. Ma ok. 6,5 metra wysokości i jest wykonany z gresu ceramicznego (soczystej ceramiki). Stoi na betonowym cokole, choć sam cokół nie posiada oficjalnej tablicy z opisem.

Autorem rzeźby jest rumuński rzeźbiarz Patriciu (Patrick) Mateescu, który w latach 1970–80 wyemigrował z kraju. Pracę nad „Danubią” wykonał między innymi dzięki pomocy z fabryki ceramiki w Târnăveni. Monument został donowany miastu Orşova i odsłonięty w październiku 1996 roku podczas ceremonii zorganizowanej ku pamięci osób, które zginęły przy próbach przekroczenia Dunaju.

Oficjalnie „Danubia” jest monumentem dedykowanym tzw. „frontieriștilor” – ludziom, którzy w czasach komunizmu próbowali nielegalnie przekroczyć Dunaj, aby dotrzeć do wolnego Zachodu. Wielu z nich zginęło w tym procesie, a rzeźba powstała jako hołd ich dążeniu do wolności.

Kolejna granica i mostem w Vidin wjeżdżamy do Bułgarii. Most Widin–Calafat, znany również jako Most Nowej Europy, to ważna przeprawa drogowo-kolejowa łącząca północno-zachodnią Bułgarię z południową Rumunią. Został oficjalnie otwarty w 2013 roku i jest drugim mostem na Dunaju łączącym Bułgarię i Rumunię (po moście Ruse–Giurgiu).

Późnym popołudniem docieramy do gór Stara Płanina. Po dwóch dniach jazdy non stop, każdy już ma trochę dosyć, więc szukamy miejsca na biwak. W Bułgarii nie ma z tym problemu i dosyć szybko znajdujemy widokową polankę na odpoczynek w tranzycie.

21 lipca, poranne mgły, a gdy pojawia się słońce ruszamy dalej, Grecja już coraz bliżej.

Uzupełniamy jeszcze wodę, ostatni ajran bułgarski i wjeżdżamy do Grecji.

Mamy jeszcze kawałek dnia, więc chyba jeszcze coś zobaczymy w Grecji. Wybór pada na Wodospad Edessa.

Wodospady Edessy (gr. Καταρράκτες Έδεσσας) to jedna z najbardziej znanych atrakcji przyrodniczych północnej Grecji, położona w mieście Edessa, w regionie Macedonia Środkowa.

Kompleks wodospadów powstaje na rzece Edesseos, której wody spadają z wysokości około 70 metrów, tworząc malownicze kaskady. Najbardziej imponujący z nich to Karanos – największy wodospad w Grecji, przy którym wytyczono specjalną ścieżkę umożliwiającą przejście za kurtyną spadającej wody.

Teren wokół wodospadów został zagospodarowany jako park krajobrazowy z licznymi ścieżkami spacerowymi, mostkami, punktami widokowymi i bujną roślinnością. Dzięki mikroklimatowi obszar ten pozostaje zielony i chłodny nawet w upalne letnie dni, co czyni go popularnym miejscem wypoczynku.

Wodospady Edessy mają także znaczenie historyczne — w przeszłości ich energia napędzała młyny oraz zakłady przemysłowe, które przyczyniły się do rozwoju miasta. Dziś są symbolem Edessy i ważnym celem turystycznym, łączącym walory przyrodnicze, rekreacyjne i kulturowe.

Przy wodospadach było trochę chłodu, ale powoli grecki upał zaczyna dawać popalić. Już mamy dosyć, więc szukamy jakiegoś miejsca na biwak. Fajnie by był nad rzeką, no rzeka jest, ale wyschnięta. Trudno, aby był kawałek cienia, żeby przetrwać do wieczora.

A teraz troszkę fauny i flory.

Żółw grecki (Testudo hermanni), to niewielki, lądowy gatunek żółwia występujący naturalnie w południowej Europie, głównie na terenach basenu Morza Śródziemnego, takich jak Grecja, Włochy, Hiszpania czy Bałkany. Zamieszkuje suche, ciepłe obszary porośnięte niską roślinnością, zarośla oraz obrzeża lasów.

Charakterystyczną cechą żółwia greckiego jest jego kopulasty pancerz o żółto-oliwkowym tle z wyraźnymi, ciemnymi plamami. Spodnia część pancerza (plastron) ma zazwyczaj dwa czarne pasy biegnące wzdłuż ciała. Dorosłe osobniki osiągają długość około 20–25 cm, przy czym samice są zwykle nieco większe od samców.

Żółw grecki jest roślinożercą. Jego dieta składa się głównie z traw, liści, ziół, kwiatów oraz niektórych warzyw. Jest zwierzęciem dziennym, aktywnym przede wszystkim w ciepłych porach dnia. W okresach chłodniejszych zapada w hibernację.

Gatunek ten jest długowieczny – może żyć kilkadziesiąt lat, a w sprzyjających warunkach nawet ponad 80 lat. Ze względu na zagrożenia związane z utratą siedlisk i nielegalnym handlem, żółw grecki podlega ochronie prawnej w wielu krajach.

Opaślik nadrzewny (Barbitistes serricauda), to gatunek chrząszcza należący do rodziny kózkowatych (Cerambycidae). Jest owadem silnie związanym ze środowiskiem leśnym, zwłaszcza z drzewami liściastymi. Dorosłe osobniki osiągają zwykle długość od około 10 do 20 mm. Ciało opaślika nadrzewnego jest wydłużone i smukłe, o ciemnym, najczęściej brunatnym lub czarnym ubarwieniu. Charakterystyczną cechą są długie, cienkie czułki, które u samców mogą być dłuższe od całego ciała. Pokrywy skrzydeł są matowe lub lekko błyszczące, czasem z delikatnym owłosieniem.

Owoce platana (Platanus). Platan to długowieczne, liściaste drzewo o szybkim wzroście i dużych rozmiarach. Platany osiągają znaczne rozmiary, dorastając do ponad 30 metrów wysokości. Charakteryzują się dużymi, dłoniastymi liśćmi. Owoce mają postać kolczastych, kulistych owocostanów, które zwisają z gałęzi. Kora drzewa łuszczy się płatami, co jest jego charakterystyczną cechą.

Dwukolczak śródziemnomorski (Paliurus spina-christi). Jest to krzew liściasty pochodzący z obszaru śródziemnomorskiego. Należy do rodziny szakłakowatych (Rhamnaceae). Charakteryzuje się cierniami i jest często wykorzystywany do tworzenia żywopłotów ze względu na swoją skuteczność jako bariera. Jego nazwa łacińska odnosi się do przekonania, że posłużył do wykonania korony cierniowej, którą umieszczono na głowie Jezusa Chrystusa.